«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Шуъбаи пажӯҳиши исломи муосир

Шуъба дар асоси ӯҳдадориҳои вазифавӣ ва барномаҳои илмӣ-таҳқиқотӣ анҷом додани таҳқиқоти масъалаҳои зеринро ба нақша гирифтааст:

- омӯзиши равандҳои динӣ-сиёсии ғайрисуннатии муосир дар Тоҷикистон ва таъсири он ба вазъи ҳаёти иҷтимоию сиёсӣ ва фарҳангии ҷомеа;

- дар асоси натиҷаҳои тадқиқоти сотсиологӣ муайян кардани сатҳи шуури динӣ ва мақому нақши дин дар ҳаёти иҷтимоию фарҳангӣ ва сиёсии ҷомеа;

- коркарди консепсияи исломшиносии муосир ва таҳқиқи роҳҳои баланд бардоштани маърифати динӣ ва ташаккули исломи мӯътадил;

- омӯзиши ҷанбаҳои гуногуни муносибати давлат ба дин ва иттиҳодияҳои динӣ ва муносибати фарҳангии давлати дунявӣ ба дин;

- хусусияти ифротгароӣ дар аҳком, сиёсат ва амалияи равияҳои динӣ-сиёсии ғайрисуннатӣ ва амнияти миллӣ;

- анъанаи дунявият дар фарҳанги давлатдории тоҷикон;

- суннатгароӣ ва модернизм дар исломи муосир;

- таносуби арзишҳои миллӣ ва динӣ дар ҷомеаи суннатии миллӣ ва нақши онҳо дар суботи ҷомеа ва таҳкими давлатдории миллӣ;

- нашри мақолаву асарҳои илмӣ доир ба масоили мубрами исломи муосир.