Мақола

«МАҚОМ ВА НАҚШИ ИСЛОМ ДАР ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН», ҚИСМАТИ 4

Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷиҳати татбиқи амалии сиёсати давлатӣ дар соҳаи дин ва дастуру супо-ришҳои Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қисмати чаҳоруми ҷамъбастии маҷмӯаи мақолаҳоро зери унвони “Мақом ва нақши ислом дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” аз чоп баровард.

НАҚШИ ФАЪОЛОНИ ҶАМОАТҲОИ ШАҲРАКУ ДЕҲОТ ДАР ПЕШГИРИИ ИФРОТГАРОИИ ХУШУНАТОМЕЗ ДАР МАҲАЛҲО

 
Бунёди фазои солими иттилоотӣ, эҳтироми фарҳанги миллӣ ва арзишҳои динӣ, ташаккули ҷаҳонбинии дунявӣ, таъмини рушди устувори иқтисодиёту иҷтимоиёт ва ба ин васила беҳтар наму­дани сармояи инсонӣ ва некӯаҳволии мардум дар қаламрави ҷумҳурӣ ба мавқеи шаҳрвандӣ ва ҷасорати сиёсӣ-иҷтимоии ҳар як фарди ҷомеа пай­ван­ди ногусастанӣ дорад. Дар ин росто, таъсирнокии фаъолони бахшу соҳаҳои гуногун дар маҳалҳо дорои аҳамияти фавқулода аст, зеро пиёда намудани сиёсати давлатӣ дар шаҳру ноҳияҳо ва деҳоти ҷумҳурӣ маҳз дар ҳамкории ниҳодҳои дахлдор бо мардум татбиқи амалӣ пайдо мекунад.

БОЗТОБИ ТАНЗИМИ ҶАШНУ МАРОСИМ ДАР ФАЗОИ ИТТИЛООТӢ.

 

Аз Паём то Паём

 

ДОИР БА ХУСУСИЯТИ МИЛЛӢ ДОДАН 

БА САРУЛИБОСҲОИ ДИНӢ

 

Баъзе вижагиҳои мерос дар Ислом

Илми мерос маҷмӯаи қоидаҳои ҳуқуқӣ ва риёзиест, ки тавассути онҳо саҳми ҳар як ворис аз моли тарака дониста мешавад. Соҳиби “Дурру-л-мухтор” илми меросро чунин таъриф кардаст: “Маърифати усули фиқҳ ва риёзист, ки он саҳм ва ҳуқуқӣ ҳар як меросбарро аз тарака муайян мекунад”.

Мавқеи дунявият: моҳият ва хусусиятҳои он

                     

     Дар адабиётҳои илмӣ -таълимии мавҷуда аксаран бо се навъи ҷаҳонбинӣ - ҷаҳонбинии асотирӣ, ҷаҳонбинии динӣ ва ҷаҳонбинии илмӣ-фалсафӣ дучор меоем. Баъзан дар радифи шаклҳои ҷаҳонбинии зикршуда боз  ҷаҳонбинии муқаррарӣ (ба русӣ- обыденное мировозрение) вомехӯрад. Аммо дар хусуси мавқеи  дунявият ҳатто ишорае ҳам пайдо намешавад. 

Зиндагиномаи Абӯҳанифа Нуъмон ибни Собит (р) (Имоми Аъзам)

Абӯҳанифа Нуъмон бини Собит ибни Марзбон, ибни Зуто (699, Куфа – 767, Бағдод), ки бо лақабҳои «Имоми аъзам» ва «Сироҷ-ул-аимма» низ машҳур аст, аз аввалин ва бузургтарин фақеҳон ва мутакаллимони номвари аҳди аввали ислом, поягузори равияи суннӣ ва муассиси мазҳаби ҳанафия ва бузургтарин имоми аҳли суннат ва ҷамоат ва машҳур ба Имоми Аъзам мебошад . Эшон дар соли 80-ҳиҷрӣ (699м.) дЗиндагиномаи Абӯҳанифа Нуъмон ибни Собит (р) (Имоми Аъзам)

Илмомӯзии зан аз дидгоҳи ислом

Агар дар бобати бузургии зан ва мақому манзалати он дар ҷомеа борҳо ва солҳо ҳам сухан гуем, боз ҳам басанда нест. Зеро зан олиҳаест, ки дар садафи ӯ қиматтарин марворидҳои башар таҳияву такмил ёфтаанд. Бузургтаринҳо аз урафову уламо, пешвоҳо ва шахсиятҳое, ки ҷаҳон дар нерумандӣ ва тавоноиашон қойим гардидааст, аз зан ба дунё омадаанду дар домани ӯ парвариш ёфтаанд. Агар ба таърихи гузаштаи халқиятҳои башар нигарем, маълум мегардад, ки на дар ҳама давра иззату эҳтироми зан ба дараҷаи аъло пазируфта мешудааст ва мақому манзалати он низ на он қадар устувор ва барболо будааст.

Страницы