Мақола

Илмомӯзии зан аз дидгоҳи ислом

Агар дар бобати бузургии зан ва мақому манзалати он дар ҷомеа борҳо ва солҳо ҳам сухан гуем, боз ҳам басанда нест. Зеро зан олиҳаест, ки дар садафи ӯ қиматтарин марворидҳои башар таҳияву такмил ёфтаанд. Бузургтаринҳо аз урафову уламо, пешвоҳо ва шахсиятҳое, ки ҷаҳон дар нерумандӣ ва тавоноиашон қойим гардидааст, аз зан ба дунё омадаанду дар домани ӯ парвариш ёфтаанд. Агар ба таърихи гузаштаи халқиятҳои башар нигарем, маълум мегардад, ки на дар ҳама давра иззату эҳтироми зан ба дараҷаи аъло пазируфта мешудааст ва мақому манзалати он низ на он қадар устувор ва барболо будааст.

Вазъи илми мантиқ дар Тоҷикистони соҳибистиқлол: мушкилиҳо ва дурнамо

 

Дурӯғу буҳтонҳои навбатии М. Кабирӣ

Бегумон мундариҷаи суханони М.Кабирӣ доир ба ҳодисаҳои 6-уми ноябр дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳолати музтариби равонии ӯ баъд аз сафари бобарори Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Шветсария ва Фаронса сахт алоќаманд аст. М.Кабирӣ бо ҳампешагони худ дар сӯҳбатҳои пешини худ табли шодӣ мезад, ки чанд соли охир роҳбарияти олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба кишварҳои аврупоӣ роҳ намеёбад.

Бузургтарин шарҳҳои “ал-Ҷомеу-с-саҳеҳ”-и Имом Бухорӣ

Ба андешаи аксарияти донишмандон “ал-Ҷомеу-с-Саҳеҳ” бузургтарин шоҳкории Имом Бухорӣ буда, баъд аз Қуръон саҳеҳтарин китоб дар фарҳанги мусулмонӣ ба ҳисоб меравад. Китоби мазкур дар тули қарнҳо аз ҷониби донишмандон мавриди пажӯҳиш ва баррасӣ қарор гирифта, бар сиҳатии аҳодиси он итмонони комил ҳосил шудааст. Имом Бухорӣ дар тули 16 сол бо ихлос ва муҳаббати бепоён ба фароҳамоварӣ ва гузиниши аҳодиси саҳеҳ иқдом намуд. Ӯ чунон ба дурустии кори худ итминон доштааст, ки онро ҳуҷҷат миёни худу Худованд қарор додааст.

Бемазҳабӣ – омили ифротгароии динӣ

Дарди ихтилофу тафриқа ҷавонони мусулмонро чунон фаро гирифтааст, ки сарчашмаи он амалкарди доиёнест, ки бо роҳи суиистифода аз арзишҳои ислом онҳоро ба душмани ҳамдигар табдил дода, сабаби дур шудан аз муқаррароти мазҳабии худ мегарданд.
Аз оғози густариши ислом аҳли куфр пайваста машғули тавтеа ва ихтилофангезӣ будаанд, ки дар ин бора далолати ояти Қуръон ҳам вуҷуд дорад: “لا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم إن استطاعوا Кофирон доиман бо шумо меҷанганд, то шуморо аз динатон баргардонанд, агар битавонанд” [Бақара; 217].

Комментарии Джāмӣ на «Фус̣ӯс̣ ал-х̣икам» (Геммы мудрости) Ибн ‘Арабӣ

Великий персидско-таджикский поэт и мыслитель Джāмӣ занимает важное место не только в истории персидской литературой, где его называют «печатью поэтов» (хāтам аш-шу‘арā) [1], но и в суфийской теоретической и практической традиции. Среди его суфийского наследия следует особо отметить его комментарии на «Фус̣ӯс̣ ал-х̣икам» (Геммы мудрости) Ибн ‘Арабӣ – величайшего суфия, прозванного «печатью святых» (хāтам ал-авлийā). Впервые мыслитель самостоятельно знакомится с наследием Ибн ‘Арабӣ еще в период своего обучения в медресе Низамия и медресе Дилкаш в Герате.

ТАНОСУБИ АРЗИШҲОИ МИЛЛӢ ВА ДИНӢ ДАР МЕРОСИ ФАРҲАНГИИ НИЁГОН

 

Марҳалаи кунунии рушди иҷтимоию гуманитарӣ, таърихию фарҳангӣ ва ахлоқию маънавии ҷумҳуриҳои Осиёи Марказӣ ҳоло барои муаррифӣ кардани сарнавишт, интихоби роҳҳои дурусти худшиносӣ ва гуногунрангии миллӣ дар миқёси байналмилалӣ имкониятҳои васеъ фароҳам сохтааст. Анъанаҳои устувори миллӣ ва ҳамзистии қавмию мазҳабӣ дар аксари ҳолатҳо ҳамчун омили ташвиқкунанда ва нигоҳдоранда аз парокандагии номатлуб барои мардуми минтақа хидмат кардааст.  

Иштироки Нурулҳақов Қамар дар Конфренсияи байналмилалиии “Ислом ва провославие (отродоксӣ) – таҷрибаи ҳамкорӣ ва алоқамандӣ"

КОНФРЕНСИЯИ БАЙНАЛМИЛАЛӢ ДАР БИШКЕК

Страницы