«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Мақола

Нақши ҳувияти миллӣ ва эътиқодоти мазҳабӣ дар тафаккури варзишгарон

Нақши ҳувияти миллӣ ва эътиқодоти мазҳабӣ дар тафаккури варзишгарон Варзиш мактабе барои зиндагист. Маҳоратҳое, ки аз тариқи бозӣ, тарбияти баданӣ ва варзиш фаро гирифта мешаванд, барои рушди ањли ҷомеа ва таҳзиби ахлоқи онҳо бисёр нақши муассир доранд. Аз сабаби ҷозибаи зиёд доштанаш варзиш ҳамвора мавриди ситоиш қарор гирифтааст, зеро варзиш муаррифгари миллату

Муруре бар аҳвол ва осори Наҷмуддин Насафӣ

Абӯҳафс Наҷмуддин Умар ибни Муҳаммад ибни Аҳмад ибни Исмоил ибни Луқмон Насафӣ (537-442 ҳ.қ.) маъруф ба “муфтии сақалайн” аз бузургтарин уламои ҳанафӣ маҳсуб меёбад. Дар сарчашмаҳои тарҷумаҳолӣ вай ҳамчун марди диндор ва мӯъмин аз мардуми Мовароунаҳр, донову фозил ва олим ба тамоми улуми замони худ муаррифӣ мешавад.. Наҷмидин ҳофизаи қавӣ ва истеъдоди камназир

ХУРОФОТ ДАР ДОИРАИ ДИН ВА ФАРҲАНГ

Чӣ хуш будӣ агар марди накӯпай
Зи банди бостон озод рафтӣ
Агар тақлид будӣ шеваи хуш
Паямбар ҳам пайи аҷдод рафтӣ
(Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ)
Хурофот дар анъанаҳои миллӣ ва динии тоҷикон ва халқу миллатҳои гуногуни ҷаҳон дар тамоми қишр ва табақаҳои ҷомеа ва дар ҳамаи динҳо нуфузу густариш

ТОҶИКЗАМИНРО АЗ ЁД НАБАРЕМ!

Муҳимтарин нукта дар ин маврид он аст, ки дар ҳеҷ даврае миллати мо аз силоҳи аслии хеш – андешидан дур нашудааст. Ин ҳама адибу нависанда, орифу ҳаким, мардони корзору ғайратманд аз ин марзи пургуҳар бархостаанд, ки мо бо ному корномаи эшон меболем. Руҷӯъ ба таърих ба хотири ифтихори пуч нест, балки тазаккури тозаи ҳаводиси гузашта аст, зеро мо имрӯз аз ҳар вақте дигар ниёзманди нигариш ба 

Тағйиротҳои геосиёсӣ дар вазъияти Ховари Миёна ва таъсири он ба Тоҷикистон

Дар охири соли 2017 як қатор тағйиротҳои назаррас дар фазои сиёсӣ-иттилоотии кишварҳои Ховари Миёна таҳаққуқ пазируфтанд, ки дидгоҳи коршиносонро дар бораи дурнамои ояндаи минтақа то андозае дигаргун сохтанд. Ба андешаи мо, чанд самти калидии муносибатҳо вуҷуд доранд, ки дар муайян кардани консепсияи ҷангу сулҳ дар минтақа нақши муҳим бозӣ мекунанд:

Парчами давлатӣ ва қарзи шаҳрвандӣ

«Парчам ва ойини парчамдорӣ дар миёни мардуми куҳанбунёду тамаддунсози мо мақоми шоиста дорад ва ҷузъи муҳимми фарҳанги давлатдории миллии мо ба ҳисоб меравад.
Бо дарназардошти муҳиммияти суннати парчамдорӣ мо баъди ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ дар раванди ташаккули низоми давлатдории муосири худ баробар бо қабули Конститутсия ва дигар рамзҳои

ҶОЙГОҲИ ИҶЛОСИЯИ XVI ШӮРОИ ОЛӢ ДАР ТАЪРИХИ НАВИНИ ТОҶИКОН

Пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ дар матни таърихи сиёсии охири садаи ХХ як ҳодисаи ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт буд. Дарку тасаввури ин воқеият роҳбарият ва мардуми ҷумҳуриҳои иттифоқиро лолу ҳайрон гардонид. Маълум буд, ки замони парокандагӣ фаро расидааст. Акнун ҳар ҷумҳурӣ сари танҳо 

Таблиғи ифротгароӣ дар интернет ва роҳҳои пешгирии он

Таҳлили коршиносон ва натиҷаҳои пурсишҳои афкори омма собит намуданд, ки солҳои охир интернет дар баррасии мавзӯъҳои динӣ таъсири бештар дорад. Агар дар соли 2009 – ум 49,3 % пурсидашудагон ишора карда бошанд, ки ба саволҳои динӣ аз рӯҳониёни маъруф ва имомхатибон посух мегиранд, пас  дар соли 2016 шумораи онҳо то 9,7 % коҳиш ёфт,  вале теъдоди 

Страницы