Мақола

Баъзе вижагиҳои мерос дар Ислом

Илми мерос маҷмӯаи қоидаҳои ҳуқуқӣ ва риёзиест, ки тавассути онҳо саҳми ҳар як ворис аз моли тарака дониста мешавад. Соҳиби “Дурру-л-мухтор” илми меросро чунин таъриф кардаст: “Маърифати усули фиқҳ ва риёзист, ки он саҳм ва ҳуқуқӣ ҳар як меросбарро аз тарака муайян мекунад”.

Мавқеи дунявият: моҳият ва хусусиятҳои он

                     

     Дар адабиётҳои илмӣ -таълимии мавҷуда аксаран бо се навъи ҷаҳонбинӣ - ҷаҳонбинии асотирӣ, ҷаҳонбинии динӣ ва ҷаҳонбинии илмӣ-фалсафӣ дучор меоем. Баъзан дар радифи шаклҳои ҷаҳонбинии зикршуда боз  ҷаҳонбинии муқаррарӣ (ба русӣ- обыденное мировозрение) вомехӯрад. Аммо дар хусуси мавқеи  дунявият ҳатто ишорае ҳам пайдо намешавад. 

Зиндагиномаи Абӯҳанифа Нуъмон ибни Собит (р) (Имоми Аъзам)

Абӯҳанифа Нуъмон бини Собит ибни Марзбон, ибни Зуто (699, Куфа – 767, Бағдод), ки бо лақабҳои «Имоми аъзам» ва «Сироҷ-ул-аимма» низ машҳур аст, аз аввалин ва бузургтарин фақеҳон ва мутакаллимони номвари аҳди аввали ислом, поягузори равияи суннӣ ва муассиси мазҳаби ҳанафия ва бузургтарин имоми аҳли суннат ва ҷамоат ва машҳур ба Имоми Аъзам мебошад . Эшон дар соли 80-ҳиҷрӣ (699м.) дЗиндагиномаи Абӯҳанифа Нуъмон ибни Собит (р) (Имоми Аъзам)

Илмомӯзии зан аз дидгоҳи ислом

Агар дар бобати бузургии зан ва мақому манзалати он дар ҷомеа борҳо ва солҳо ҳам сухан гуем, боз ҳам басанда нест. Зеро зан олиҳаест, ки дар садафи ӯ қиматтарин марворидҳои башар таҳияву такмил ёфтаанд. Бузургтаринҳо аз урафову уламо, пешвоҳо ва шахсиятҳое, ки ҷаҳон дар нерумандӣ ва тавоноиашон қойим гардидааст, аз зан ба дунё омадаанду дар домани ӯ парвариш ёфтаанд. Агар ба таърихи гузаштаи халқиятҳои башар нигарем, маълум мегардад, ки на дар ҳама давра иззату эҳтироми зан ба дараҷаи аъло пазируфта мешудааст ва мақому манзалати он низ на он қадар устувор ва барболо будааст.

Вазъи илми мантиқ дар Тоҷикистони соҳибистиқлол: мушкилиҳо ва дурнамо

 

Дурӯғу буҳтонҳои навбатии М. Кабирӣ

Бегумон мундариҷаи суханони М.Кабирӣ доир ба ҳодисаҳои 6-уми ноябр дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҳолати музтариби равонии ӯ баъд аз сафари бобарори Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Шветсария ва Фаронса сахт алоќаманд аст. М.Кабирӣ бо ҳампешагони худ дар сӯҳбатҳои пешини худ табли шодӣ мезад, ки чанд соли охир роҳбарияти олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба кишварҳои аврупоӣ роҳ намеёбад.

Бузургтарин шарҳҳои “ал-Ҷомеу-с-саҳеҳ”-и Имом Бухорӣ

Ба андешаи аксарияти донишмандон “ал-Ҷомеу-с-Саҳеҳ” бузургтарин шоҳкории Имом Бухорӣ буда, баъд аз Қуръон саҳеҳтарин китоб дар фарҳанги мусулмонӣ ба ҳисоб меравад. Китоби мазкур дар тули қарнҳо аз ҷониби донишмандон мавриди пажӯҳиш ва баррасӣ қарор гирифта, бар сиҳатии аҳодиси он итмонони комил ҳосил шудааст. Имом Бухорӣ дар тули 16 сол бо ихлос ва муҳаббати бепоён ба фароҳамоварӣ ва гузиниши аҳодиси саҳеҳ иқдом намуд. Ӯ чунон ба дурустии кори худ итминон доштааст, ки онро ҳуҷҷат миёни худу Худованд қарор додааст.

Бемазҳабӣ – омили ифротгароии динӣ

Дарди ихтилофу тафриқа ҷавонони мусулмонро чунон фаро гирифтааст, ки сарчашмаи он амалкарди доиёнест, ки бо роҳи суиистифода аз арзишҳои ислом онҳоро ба душмани ҳамдигар табдил дода, сабаби дур шудан аз муқаррароти мазҳабии худ мегарданд.
Аз оғози густариши ислом аҳли куфр пайваста машғули тавтеа ва ихтилофангезӣ будаанд, ки дар ин бора далолати ояти Қуръон ҳам вуҷуд дорад: “لا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم إن استطاعوا Кофирон доиман бо шумо меҷанганд, то шуморо аз динатон баргардонанд, агар битавонанд” [Бақара; 217].

Страницы