Мақола

Идеяи ҷомеаи шаҳрвандӣ ва асли эътиқод дар давлати миллӣ

       Ҷомеаи шаҳрвандӣ  идеяи  чандинасраи инсоният буда, дар ҳар замон соҳибандешон кўшиш мекарданд, то як андешаи комил дар бораи мафҳуми ҷомеаи шаҳрвандӣ,  таносуби ҷомеаи шаҳрвандӣ ва  давлат, ҷомеа  ва ҳуқуқ, озодиҳои шаҳрванд ва масъулияти онҳо дар назди қонун, масоили  иҷтимоӣ ва ғайра таҳия намоянд.  Масъалаи асосӣ бошад муносибати давлат ба  ҷомеаи шаҳрвандӣ, ки  на ҳама вақт  ба таври зарурӣ ба роҳ монда шуда буд.

Саҳми уламои ҳанафӣ дар шарҳи осори Имом Бухорӣ

Суннати паёмбар дар баробари Қуръони карим дар ҳама давру замон сарчашмаи аслии шариат ва ақидаи исломӣ маҳсуб мегардид ва тамоми уламоии исломи маконат ва ҷойгоҳи бузургии онро эътироф менамуданд. Асосгузори мазҳаби ҳанафӣ Имом Абӯҳанифа низ дар ин маврид чунин фармудааст: «Вақте ман фармонеро дар китоби Худо меёбам онро аз он ҷо мегирам. Вақте онро дар он ҷо наёфтам аз қавлу феъл ва суннати муайяди Паёмбар мегирам, ки аз маъхазҳои муътабар ба дасти мо расидааст. Вақте онро дар китоби Худо ва дар суннати Расул наёфтам, аз ақидаи саҳобагони паёмбар пайравӣ мекунам ва ҳеҷ ақидаеро аз хориҷ намепазирам». Гуфтаҳои Абӯҳанифа муносибати ӯро ба суннати паёмбар ва донандагони он ба таври возеҳ нишон медиҳад. Ин эҳтиром ва побандӣ ба суннати паёмбар ва шавқу рағбат дар омӯзиши он ба шогирдону пайравони Абӯҳанифа  низ  ҳамчун мерос гузашт, ки онҳо дар омӯзиш ва интишори суннати набавӣ ҳам бо таълифоти худ ва ҳам бо шарҳи таълифоти муҳаддисини бузург ба хусус  Имом Бухорӣ, саҳми арзандаи худро гузоштанд.

Таносуби низоми дунявӣ ва динӣ

Низоми дунявӣ низомест, ки бар қонунҳои аз тарафи аҳли ҷомеа  таълиф ва аз тарафи онҳо қабулгардида асос меёбад. Чун ҷомеа пешрафт намуда тағйир ёфт, вобаста ба тағйиротҳо  бо мақсади дурусттар, дақиқтар, одилонатар ба танзим даровардани муносибатҳои байниҳамдигарии шаҳрвандон дар ҳамаи соҳаи ҳаёти ҷомеа қонунҳои нав қабул мегарданд. Яъне, дар низоми дунявӣ қонунҳо догма набуда, тағйирпазиранд ва асоси такмилу дигаргун шудани  қонунҳо манфиатҳои аҳли ҷомеа маҳсуб меёбанд. Сарчашмаи қонунҳо бошад, дар низоми мазкур тафаккури инсонӣ ҳисобида мешавад.  

Истиқлолияти сиёсӣ ҳамчун хусусияти ҷудонопазири давлати соҳибихтиёр

Давлат дар марҳилаи муайяни инкишофи ҷомеаи инсонӣ пайдо шудааст. Зарурияти онро ҳаёти ҷомеа ва талаботи манфиати ҷомеаи инсонӣ тақозо намудааст.Таҷрибаи таърихӣ собит месозад, ки ҳуқуқи байналхалқӣ бо пайдо шудани  давлатҳо ва зарурати объективии танзими ҳуқуқии муносибатҳои байниҳамдигарии онҳо ба миён омадааст. Зеро пайдоиши давлат ва муносибатҳои байнидавлатӣ зарурияти танзими онҳоро ба миён овард. Аз ин сабаб, давлатҳо аз рӯи табиати ҳуқуқӣ ва пайдоиш субъекти аввалиндараҷаи ҳуқуқи байналхалқӣ ба ҳисоб мераванд.

ПУТИ ПРОТИВОДЕЙСТВИЯ РАДИКАЛЬНЫМ ИДЕЯМ

Обсуждение вопросов, связанных с одной из главных угроз человечества – радикализмом, экстремизмом и терроризмом, находится в центре внимания научно-исследовательских центров центрально-азиатского региона. Необходимо констатировать, что борьба с негативным влиянием таких глобальных угроз, как формирование радикальных идей, неадекватным поведением отдельных индивидов и слоев общества, а также с экстремизмом и терроризмом как следствия радикализма является приоритетной задачей Правительства Республики Таджикистан в его внутренней и внешней политике.

ОИНИ ҚУРБОНӢ ДАР ФАРҲАНГИ МИЛЛӢ ВА ДИНИИ ТОҶИКОН

Омӯзиши гузаштаи дури таърихи куҳан ва олами пир бар он далолат мекунад, ки дар ташаккули оину суннатҳои гуногуни умумиин¬сонӣ асотири пешиниён таъсири устуворе доштааст. Яке аз чунин  рафторҳои шигифтангез оини қурбонӣ кардан аст, ки аз оғози офариниш ва падид омадани рӯзгор дар рӯйи замин ҳамрадифи зиндагӣ ва кору пайкори инсонҳо будааст.

М. Кабирӣ Худоро ҳам «кидать» мекунад? Аҷабо!

Суханронии М.Кабириро дар ҳамоиши «Нур» шунида, аз он дар тааҷҷуб афтодам, ки мутаассифона то ба ҳол ҳастанд ашхосе, ки то ҳанӯз ба ӯ бовар менамоянд. Кабирӣ барои тағйири самти фаъолияти худ (агар бепардапӯшона гап занем, «кидать» кардани Худо) фаъолияти ТЭТ-и ҳизби наҳзатро ба марҳилаҳо тақсим намуда, хусусиятҳои ҳар марҳиларо мухтасар баён кардааст. Аммо ӯ боре ҳам ёдовар намешавад, ки маҳсули тамоми фаъолияти онҳо дар ҳамаи марҳилаҳо беобрӯ ва бадном гардидани ҳизбу тарки Ватан намудани пайравони он будааст.

Дунявият танҳо ҷудоии дин аз давлат нест

Баъзан дар раванди баъзе муколама ва мунозираҳо эҳсос мегарад, ки на танҳо мардуми оддӣ, балки баъзе зиёиён низ аз мундариҷаи мафҳуми дунявият дуруст огоҳ нестанд. Дар мафкураи онҳо мутаассифона,  бештар фаҳмиши асримиёнагии он – ҷудоии дин аз давлат ҳукмрон аст. 

Страницы