«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Мақола

Башардӯстӣ дар таълимоти ислом

Муҳити динии имрӯзаи аксари мамолики исломиро дар умум муҳити хушунатзою таассубангез, ҷаҳолатпешаю хурофотӣ ва авҷ гирифтани раванди тундгароию ифротӣ номидан мумкин аст, ки чунин муҳит ҳеҷ як мусулмони солимфикрро бетараф гузошта наметавонад. Яъне, мутаассифона имрӯз душманони хориҷӣ ва дохилии исломро то андозае муяссар гардидааст, ки дини исломро ба ҷаҳониён чун 

Заминаҳои пайдоиши ҳизби динӣ ва сиёсисозии ислом дар Тоҷикистон (дидгоҳи тахассусии масъала)

Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки таъсис ёфтани ҳизбҳои нав ва фаъолона ба корҳои сиёсию давлатӣ дахолат кардани онҳо бештар ба давраи пошхўрии империяҳо, таъсиси иттиҳоди давлатҳои дигар ва ба истиқлолият расидани кишварҳои алоҳида рост меояд. Охири асри ХХ дар таърихи ҷаҳонӣ бо шиддат

Садақа ва маъракаи худоӣ: умумият ва фарқи онҳо

Калимаи “садақа” аз решаи сидқ ва садоқат гирифта шуда, ба маънои ростӣ, ростгўӣ, устуворию мустаҳкамӣ ва дӯстӣ омадааст. Сидқ иборат аст аз мутобиқати сухани инсон бо он чи дар ботини ӯст ва бо воқеияте, ки аз он хабар додааст. Яъне садақа тасдиқкунанда ва нишонаи мавҷуд будани воқеиятҳои имонии инсон мебошад. Ҳамчуноне ки дар ҳадиси паймбар (с) омадааст: “Садақа бурҳон аст”. Яъне 

Религиозный фактор в процессе миграции и жизни мигрантов

В течении тысячелетий миграция является неотъемлемой частью жизни народов и своего рода реакцией на изменений условий их жизни. С давних исторических времён до сегодняшнего дня существовали и существуют различные виды и типы миграции: вынужденная и самовольная, сезонная и постоянная миграция, трудовая миграция и т.д. основная цель самовольной и трудовой миграции, 

Истиқлолият-саодати миллат аст

Истиқлолият рамзи саодати миллат ва давлати миллӣ, нишонаи пойдориву бақои он аст. Ҳамасола шаҳрвандони сарбаланди кишвари мо ҷашни истиқлолияти миллию давлатии худро бо шодиву сурур ва дастовардҳои назаррас ҷашн мегиранд. Истиқлолият барои мардуми кишвар муқаддастарин ва бузургтарин дастоварди таърихи навини Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.

Ҳикмати эътиқодии қурбонӣ кардан

Гузаштаи дури таърихи куҳан ва олами пир аз он гувоҳӣ медиҳад, ки дар ташаккули ойину суннатҳои гуногуни умуминсонӣ таъсиргузории арзишҳои асотирӣ решаи устуворе доштааст. Яке аз чунин падидаҳо ойини қурбонӣ кардан аст, ки аз оѓози офариниш ва падид омадани рўзгор дар рўйи замин ҳамрадифи зиндагӣ ва кору пайкори инсонҳо будааст. Шубҳае нест, ки то роиҷ гардидани достони забҳи Исмоил

Шабоҳати маонӣ дар Авасто ва Қуръон

Асли таъиноти динҳои ба ном самовӣ «ислоҳ»-и мушкилоти ҷомеа ба ҳисоб меравад. Дар ҷомеаҳое, ки  дар ҳалли мушкилоти ҷомеа дин нақши калидӣ  мебозад, зимни пайдо шудани буҳронҳо вай тарҳи нави худро пешкаш менамояд. Он динҳое, ки сарчашмаи асосии таълимоти онҳо ин ҷо  мавриди омўзиш ва таҳлили муқоисавӣқарор мегиранд, дар арафаи ташаккулёбии хеш ба буҳрони

Бунёдгароии исломӣ ва терроризм (Қисми II)

Имрўз дар ҷаҳони ислом ҳизбу ҳаракатҳои мухталифе арзи вуҷуд доранд, ки хусусияти бунёдгароӣ дошта, дар ҷамоҳири пасошўравии Осиёи Марказӣ низ намояндагони онҳо амал мекунанд ва тибқи қонунгузории ин ҷумҳуриҳофаъолияти онҳо манъ карда шудааст. Ба ин ҳаракатҳое, ки хусусияти бунёдгароӣ доранд, асосан Ҳизбуттаҳрир, Салафия, Байъат, ДИИШ ва хомейнигароӣ (хомейнизм) шомил

Страницы