Мақола

Рустам Азизӣ: «Вазифаи аввалиндараҷаи мо нигоҳ доштани ҷавонон аз хатари густариши ақидаҳои тундрав аст»

«Ислом ва миллатгароӣ»- чунин ном дорад маърӯзаи Рустам Азизӣ, муовини директори Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти ҶТ, номзади илмҳои фалсафа, ки имрӯз дар конфронси ҷумҳуриявии илмӣ-амалӣ  дар мавзӯи «Дин ва миллат: низоъҳои идеологӣ ва сиёсӣ дар ҷаҳони ислом», ки ҳоло  дар Маркази тадқиқоти стратегии кишвар идома дорад, шунида шуд. 

Андешаҳо дар ҳошияи Паёми Пешвои миллат

Пешниҳод гардидани Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба Маҷлиси Олии кишвар ҳамчун ҳуҷҷати барномавии стратегӣ ва оғозбахши соли нави молиявӣ дар фарҳанги сиёсии миллатамон ба ҳукми анъана даромадааст. Аз ин рў, шаҳрвандони касбу кори гуногуни ҷомеа баргузории ин чорабинии муҳимро мунтазир мешаванд, зеро дар ин вохўрӣ фаъолияти яксолаи иҷтимоию иқтисодӣ ва сиёсию фарҳангии рушди хоҷагии халқи ҷумҳурӣ дар соле, ки сипарӣ шудааст, ҷамъбаст

Хурофот дар оинаи фарҳанг ва дин

Яке аз ҳадафҳои асосии қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Тоҷикистон” ба низоми муайяну меъёрнок ва идорашаванда даровардани анъанаҳо ва ҷашну маросимҳои миллӣ ва динӣ, инчунин бартараф кардани хурофоти сершуморе мебошад, ки онҳо дар давраҳои гуногуни таърихӣ ба таркиби фарҳанги динӣ ва миллии мардуми тоҷик ворид шудаанд. Дар моддаи якум

Ҳафт ганҷи истиқлоли мо

Истиқлолият ҳамчун истилоҳ маънои рафтору тасарруфи озодона ва мустақилона доштан дар муҳити кишвари ободро дорад. Аммо дар ҳуқуқи байналмилалӣ истиқлолияти давлат санади эътироф намудани он аз ҷониби кишварҳои дигар аст. Аз нуқтаи назари сиёсӣ истиқлолият амалкарди фаъоли принсипҳои гуногун ва институтҳои ҳуқуқи конститутси­ониро ифода менамояд. Барои давлати соҳибистиқ­лол дар масъалаи муносибатҳои хориҷӣ субйекти ҳуқуқи байналмилалӣ будан ва 

Ихтилофи вуҷуди ҲНИТ ба низоми давлатдории миллию дунявӣ

Ҳодисаҳои шаби 4-сентябри соли 2015 аз фарди миллатдӯсту ватанхоҳ  ва инсонгароро, бетараф монда наметавонад. Ин ҳодиса бори дигар ба мардуми дар тӯли таърих аз дасти ба ном «ҳомиён»-и дини ислому мусулмонон азияткашидаи тоҷик нишон дод, ки пайванди дину сиёсат ба ин миллати фарҳангсози ситамдида ҳамеша бо оқибатҳои сангин анҷом ёфтааст. Ҳанӯз, баъд аз истилои араб, вақте ки давлати Тоҳириёни тоҷик дар муқобили хилофати араб ба вуҷуд омад, халифаи араби аббосӣ дар ҳамкорӣ бо рӯҳонияти тоҷик онро аз байн бурда буданд.

Омилҳои пайдоиши ҳаракатҳои ифротгарои диниву сиёсӣ ва усули пешгирии хатари густариши онҳо дар кишвар

Дар тӯли чанд даҳсолаи  охир диққати олимони диншинос ва сиёсатшинос ба ислом ва нақши ислом дар равандҳои сиёсиву иҷтимоӣ дар кишварҳои исломӣ (кишварҳое, ки аксарияти аҳолии онҳоро мусулмонон ташкил медиҳанд), равона карда шудааст.[1]  Сабаби асосии чунин таваҷҷӯҳ – афзоиш ва шиддат ёфтани таъсири ислом ба сиёсати ҷаҳонӣ ва байналмилалӣ мебошад.

Андешаҳо перомуни либосҳои миллӣ ва динӣ

Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ ва Созмони Милали Муттаҳид дар шароити имрӯза бо аксари кулли кишварҳои ҷаҳон робитаҳои ҳасанаи сиёсию иқтисодӣ, тиҷоратию сайёҳӣ ва фарҳангӣ барқарор намудааст. Ин ҳолати ҳуқуқӣ, аз як ҷиҳат, боиси пешрафти ҳамкории судманди дуҷониба ба манфиати тарафҳо гардида бошад, аз ҷиҳати дигар, дар заминаи омезиши фарҳангу тамаддунҳои гуногун ва раванди босуръати ҷаҳонишавӣ баъзе мушкилиҳоро дар назди 

Страницы