Мақола

Ҷойгоҳи имом Табарӣ дар фарҳанги исломӣ

Фарҳанги исломӣ ҳарчанд дар нимҷазираи Арабистон пайдо ва густариш ёфта бошад ҳам, вале дар марҳилаҳои минбаъда дар ташаккул ва такомули бинои устувори он халқу қавмиятҳои дигар низ иштироки фаъол доштанд. Дарк ва баҳоди¬ҳии дурусти вазъи сиёсию иҷтимоии пайравони ойини муҳаммадиро дар маҷмӯъи фарҳанги мусулмонии гуногунзабона баррасӣ намудан дуруст хоҳад буд. Нахуст асоси ин маҷмӯъи томро адабиёти арабизабон ташкил медод, бо мурури замон забони форсии тоҷикӣ боло гирифт ва дар марҳилаҳои дигар забони туркӣ низ нақши муаасир касб намуд.

Тақвими ҳиҷрии қамарӣ ва миқдори рӯзи моҳҳо дар он

Вижагии дини ислом, пеш аз ҳама, дар он зоҳир мешавад, ки пайғамбари баргузидаи он Муҳаммад ибни Абдуллоҳ (с) шахсияти воқеии таърихӣ буда, тамоми корномаи ҳаёти сиёсию динии ӯ дар китобҳои сершумори сирату ансоб, таърихнома ва тафсирҳову маҷмӯаи аҳодис возеҳу равшан баён гардидааст. Ва танҳо пайравии некӯ кардан ба рафтору кирдори пайғамбар тибқи далолати ояти карима «ба дурустӣ ки барои шумо дар (кори) пайғамбари Худо пайравии некӯ ҳаст» (Аҳзоб, 33:21) моро ба

Бархӯрди ифротгароии салафӣ бо мактабҳои суннатии динию мазҳабӣ дар Тоҷикистон

Тағйиротҳои рӯзафзуни равандҳои сиёсӣ дар кишварҳои мусул­монӣ таҳқиқу омӯзиши исломро ба яке аз шоҳаҳои муҳими илми ҷомеашиносӣ табдил додааст. Ин масъулият тақозо менамояд, ки ба мафҳуми «хатарҳои исломӣ» ҷавоби сазовори илмию динӣ пешниҳод намоем. Аз ин ҷиҳат зарур аст, ки мо ба чанде аз саволҳои консептуалӣ оид ба падидаи ифротгароию тундгароӣ ва сатҳи омӯзиши он дар фарҳанги ислом равшанӣ андозем. Бояд гуфт, ки проблемаи баррасии илман асоснок ва методологии шинохти доктрина, ҳаракат ва ҷараёнҳои исломӣ зарурати таърифи истилоҳии мафҳумҳоро ба вуҷуд овардааст.

Страницы