«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Ҳадиси рӯз

Чанд ҳадис аз «Китоби (анвои) хариду фурўш»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ

Дар «Китоби (анвои) хариду фурўш»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ масъалаҳои зиёди марбут ба муомилаи савдо ва додугирифт, ҳалолу ҳаром, судхўрӣ ва зикри баъзе касбу ҳунарҳо мавриди баррасии некў қарор гирифтаанд. Ҳадисҳои баргузидаи пайғамбари ислом (с) аз ин китоб, ба андешаи мо, дар матни зиндагии ҷомеаи муосири Тоҷикистон барои риояи одамият ва одобу ахлоқи муошират байни харидору фурўшанда

«Китоби (анвои) хариду фурўш»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ

Дар «Китоби (анвои) хариду фурўш»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ масъалаҳои зиёди марбут ба муомилаи савдо ва додугирифт, ҳалолу ҳаром, судхўрӣ ва зикри баъзе касбу ҳунарҳо мавриди баррасии некўқарор гирифтаанд. Ҳадисҳои баргузидаи пайғамбари ислом (с) аз ин китоб, ба андешаи мо, дар матни зиндагии ҷомеаи муосири Тоҷикистон барои риояи одамият ва одобу ахлоқи муошират байни харидору фурўшанда 

Ҳадиси рӯз

Дар китоби “Ҷизя ва муводаат (бас кардани ҷанг)-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ ҳадисҳои зиёде дар боби хумс, ҷизя ва ғанимат омадааст, ки як қисмати онҳо хусусияти баланди ахлоқию тарбиявӣ доранд.
3164. Алӣ ибни Абдуллоҳ ба мо нақл кард: Исмоил ибни Иброҳим ба мо нақл карда гуфт: Равҳ ибни ал-Қосим ба ман хабар дод, аз Муҳаммад ибни ал-Мункадир, аз Ҷобир ибни Абдуллоҳ, разия-л-Лоҳу

Ҳадиси рӯз: Нишонаи мунофиқ

2749. Сулаймон ибни Довуд Абуррабиъ ба мо нақл кард: Исмоъил ибни Ҷаъфар ба мо нақл кард: Нофеъ ибни Молик ибни Абӯомир Абӯсуҳайл ба мо нақл кард, аз падараш, аз Абӯҳурайра, разия-л-Лоҳу анҳу, аз пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, ки гуфт:«Нишонаи мунофиқ се (чиз) аст: чун сухан гўяд, дурӯғ гӯяд; ва чун ба ў амонат гузоранд, хиёнат кунад; ва чун ваъда диҳад, вафо накунад».

Ҳадиси рӯз: Бозтоби қиссаи Иброҳим бо писараш Исмоил

Дар китоби «Ҳадисҳо дар бораи пайғамбарон»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ қиссаҳои ибратомӯзи зиёде аз ҳаёти пайғамбарон дарҷ шудааст. Бозтоби қиссаи Иброҳим бо писараш Исмоил дар фарҳанги миллӣ ва динӣ-мазҳабии мо ҷойгоҳи қавӣ дорад, ки ба бинои Хонаи Каъба иртибот мегирад.  

Ҳадиси рӯз: Андар он ки садақаро пеш аз рад кардани муҳтоҷон бояд дод

Дар китоби «Закот»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ як миқдор хадисҳое ҷойгузин шудааст, ки паҳлўҳои гуногуни ин масъаларо равшан менамояд ва ҷанбаҳои қавианосири тарбиявӣ-ахлоқии ин рукни муҳими исломро бозгӯ мекунад. Ҳадисҳои дар поён интихобшуда, ба назари мо, дар матни ҳаёти имрӯзаи ҷомеаи шаҳрвандии мо як пайванди маънавие дорад.    

Ҳадиси рӯз: Андар он чи дар хусуси заҳр додан ба пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, зикр шудааст

Ҳадиси рӯз: Андар он чи дар хусуси заҳр додан ба пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, зикр шудааст Ин (ҳадис)-ро Урва ривоят кардааст, аз Оиша, аз пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам (ҳадиси № 4428). 5777. Қутайба ба мо нақл кард: ал-Лайс ба мо нақл кард, аз Саъид ибни Абӯсаъид, аз Абӯҳурайра, ки вай гуфт: “Чун Хайбар фатҳ гардид, ба пайғамбари Худо, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам

Ҳадиси рӯз: ФАЗИЛАТИ ХАРҶ КАРДАНИ ДОРОӢ БА МАНФИАТИ ОИЛА

Китоби «Нафақот» (Харҷҳо)-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ бо боби зерин оғоз мешавад: Андар фазилати нафақа (харҷ) кардан бар аҳли хона ва андар суханони Худои Таъоло: «Ва аз ту суол мекунанд: чӣ чиз харҷ кунанд? Бигӯ: «(Харҷ кунед) зиёдаро». Худо ҳамчунин оятҳоро барои шумо баён мекунад, то бошад ки тааммул кунед – дар (кори) дунё ва охират» (Бақара, 2:219/220); ва ал-Ҳасан гуфт: «(Маънои) «ал-авфу» (2:219) – “зиёда

Страницы