«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Мақолаҳои илмӣ

ФИҚҲИ ҲАНАФӢ ВА ТАТБИҚИ АРЗИШҲОИ УМУМИБАШАРӢ ДАР ҶОМЕАИ ИСЛОМӢ

Аҳамияти таҳқиқи мавзӯи мазкур дар он ифода меёбад, ки то имрӯз мазмун ва моҳияти башардӯстона ва пешқадами таълимоти мазҳаби ҳанафӣ, алалхусус назарияи ҳуқуқии таҳаммулгарои он, ки беш аз 90 фисади шаҳрвандони кишвари мо ва зиёда аз нисфи мусулмонони ҷаҳон пайрави он мебошанд, то имрӯз ба таври лозимӣ мавриди таҳқиқу баррасии илмӣ қарор дода нашудаанд. Бояд тазаккур дод, ки ҳуқуқи исломӣ дар давоми беш аз 1300 сол ба таври муттасил ҳамчун як низоми мустақили ҳуқуқӣ амал намуда, имрӯз низ дар қонунгузории муосири аксарияти кишварҳои исломӣ мавриди истифода қарор дорад. Мутаассифона, дар адабиёти илмии марбут ба таърихи ҳуқуқ бисёр ҷанбаҳои марбут ба таърих, мазмун ва мундариҷаи фиқҳи исломӣ, алалхусус низоми ҳуқуқии мазҳаби ҳанафӣ аз мадди назари муаррихон ва муҳаққиқони таърих ва назарияи ҳуқуқ барканор мондааст.

ВЛИЯНИЕ СРЕДНЕВЕКОВОЙ ТАДЖИКСКОЙ ФИЛОСОФИИ НА ФОРМИРОВАНИЕ ГЕНДЕРНЫХ ПРЕДСТАВЛЕНИЙ В ТАДЖИКСКОЙ КУЛЬТУРЕ

Специфика национальной традиции, в том числе и традиции таджикского народа, заключается в том, что она оказывает большое влияние на формирование современных гендерных представлений, т.е., представлений о месте и роли мужчины и женщины в обществе, о мужественности и женственности и т.д. Таджикская культура и традиция немыслимы вне контекста персидско-таджикской философии, насчитывающей более двух тысячелетий богатейшей истории.

Муруре ба таърихи мазҳаби протестантӣ, ақоид, маросиму анъана ва ахлоқу одоби он (қисми I)

Хонандагони азизи сомонаи Маркази исломшиносӣ! Як самти муҳими фаъолияти илмиву таҳқиқотии Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон – пажӯҳиши таърих, низоми таълимоту эътиқодот ва маросиму  анъанаҳои мазҳабҳои суннатӣ ва ғайрисуннатии насронӣ мебошад. Зарурияти таҳқиқи ин мавзуъ бо ин нукта асоснок карда мешавад, ки дар кишвари

НЕКОТОРЫЕ ОСОБЕННОСТИ РАДИКАЛИЗАЦИИ В РЕЛИГИОЗНОЙ СФЕРЕ В УСЛОВИЯХ РЕСПУБЛИКИ ТАДЖИКИСТАН

1. Предпосылки
Достижение национальной независимости в Таджикистане коренным образом изменило идеологическую, политическую и структурную платформу отношения государства к религии. Разрушение плановой экономики привело к снижению влияния марксистско-ленинской идеологии и научного атеизма. Во всех постсоветских республиках 

СОТРУДНИЧЕСТВО ЦЕНТРАЛЬНО-АЗИАТСКИХ СТРАН СНГ В ОБЛАСТИ ИЗУЧЕНИЯ ПИСЬМЕННЫХ ПАМЯТНИКОВ

Понятие «письменное наследие» включает в себя крупнейшие достижения художест­венной, научно-религиозной и интеллектуальной культуры человечества, обладающие мировым значением. Тысячелетнее наследие народов Центральной Азии тесно связано и приплетено с историей  распространения и утверждения ислама, как мировой монотеистичес­кой религии и признания мусульманской культуры, как неотъемлемое составляющее мировой цивилизации. Письменное наследие каждого народа играет важную роль в изучении различных аспектов его истории. На основе сведений письменных источников можно собрать исчерпывающую информацию о конкретном периоде исторического развития общества и создавать ее социально-политическую и культурологическую картину. Данная работа требует осторожного подхода и имеет специфический характер своей концепции, ибо для выполнения такой задачи приоритетными являются оригинальные списки манускриптов. 

Особенности религиозной ситуации в странах Центральной Азии

Процесс возрождение ислама с начала 90-х годов в странах Центральной Азии не был однозначным, и параллельно с  процессом возрождение под воздействием внешних факторов началось политизация и радикализация религия, что усиливал роль ислама в политическо-социальной жизни региона. Практикуются разные  проекты и концепции исламского политического пути развития, которые

“Саҳеҳ”-и Имом ал-Бухорӣ ва вежагиҳои тарҷумаи он ба забони тоҷикӣ

Абӯабдуллоҳ Муҳаммад ибни Исмоил ибни Иброҳим ибни ал-Муғира ибни Бардизбеҳ ибни ал-Аҳнаф ал-Ҷуъфӣ ал-Бухорӣ, машҳур ба Имом ал-Бухорӣ 13 шавволи соли 194 ҳиҷрии қамарӣ (21 июли соли 810) рӯзи ҷумъа дар Бухоро дар хонадони бухороии тоҷик таваллуд шудааст. Ниёгони ӯ пайравони дини зардуштия буданд, нахуст бобои падараш ал-Муғира ислом пазируфт. Падараш низ олими ҳадис будааст

«Рисола дар баёни имон»-и Абулқосим Ҳакими Самарқандӣ

Абулқосим Исҳоқ ибни Муҳаммад, маъруф ба Ҳакими Самарқандӣ (ваф. 953) яке аз чеҳраҳои дурахшон дар таърихи фиқҳ ва каломи ҳанафиёни Хуросон ва Мовароуннаҳр ба шумор рафта, дар густариши мактаби ҳанафӣ нақши муҳиме дорад. Ӯ аз худ якчанд китоб ва рисола, аз қабили китоби «Саводи аъзам» ва «Рисола дар баёни имон» ба мерос мондааст, ки дар баъзе сарчашмаҳо бо номи «Мишкоту-л-анвор фӣ

Страницы