«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

ДАР ТААҶУБАМ АЗ ҲАЛҚАБАРГӮШОНИ “ОЗОДАНДЕШ”!

ДАР ТААҶУБАМ АЗ ҲАЛҚАБАРГӮШОНИ “ОЗОДАНДЕШ”!
Тавре ки аз расонаҳои хабарӣ ва шабакаҳои интернетӣ мушоҳида мегардад, рӯзҳои охир дар шабакаҳои иҷтимоӣ ҳангомаи наве аз пайдоиши анҷумане бо номи “анҷумани озодадешон” ба вуҷуд омадааст, аммо агар ба умқи ин анҷуман назар афканем ҳамон ҳалқабаргушонеанд, ки дар зери сояи хоҷагони хеш худро озодандеш мепиндоранд ва бо ин васила мехоҳанд бори дигар ҷавонони хомро ба вартаи гумроҳӣ кашанд.

Таъсиси “Анҷумани озодандешони тоҷик” – дасисаи навбатии душманони миллат ва давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон

Дастовардҳои Тоҷикистони соҳибистиқлол ва мардуми шарифи он бархе аз бадхоҳон, хоинону ватанфурӯшон ва душманони дохиливу хориҷии миллат ва давлати Тоҷикистон ва хоҷагони бурунмарзии онҳоро нороҳат ва нигарон кардаанд. Аз ин рӯ, бадхоҳону душманони миллат бо ҳар роҳу васила мехоҳанд дар байни аҳли ҷомеаи мо низоъ ва тафриқа андохта, Тоҷикистонро аз нав ба вартаи ҷангу нооромиҳо тела диҳанд. Ба андешаи мо, аз тарафи чанд нафар аъзои ташкилоти экстремистиву терроористии ХНИТ, гурӯҳи 24 ва дигар ташкилотҳои мамнӯъ таъсис дода шудани созмони бо ном «Анчумани озодандешони тоҷик» ҳамин гуна як кӯшиши навбатии душманони давлат ва миллати Тоҷикистон мебошад.

Ифротиён «озодандеш» шуданд?!

Ифротиён «озодандеш» шуданд?! Расонаӣ шудани унвони тозаи ташкилоти экстремистӣ-террористии ҲНИТ ва ҳаммаслакони онҳо бо номи «Анҷумани озодандешони Тоҷикистон» моро ба ҳайрат гузошт. Маълум мешавад, ки ин «озодандешон»-и навбаромад моҳияти ҳаракати озодандеширо, ки дар фарҳанги халқҳои ҷаҳон таърихи куҳан дорад ҳанӯз нафаҳмидаанд.

Бо сирати кӯҳнаю ниқоби нав

Ҳизбу ҳаракатҳо аз тариқи сиёсисозии ислом кӯшиш ба харҷ медоданд, ки ҳокимияти сиёсиро ғасб намуда ҳадафҳои нопоки худро ба амал бароранд. Дар чунин шароит сиёсисозии дин ва дар ин замина барангехтани низоъҳои динӣ-сиёсӣ барои давлати миллии рушдкунанда хеле хатарзо мебошад.

ХУСУСИЯТҲОИ ЗУҲУРИ ЭКСТРЕМИЗМ ВА ТЕРРОРИЗМ ВА РОҲҲОИ ПЕШГИРИИ ОН

Тамаддуни башарӣ дар марҳилаи муосири рушди худ ба раванду ҳодисаҳои зиёди иртиҷоӣ рӯ ба рӯ гаштааст. Гарчанде ки ҳодисаҳо ва равандҳои иртиҷоӣ моҳияту хусусиятҳои асосии оламро тағйир дода натавонанд ҳам, вале онҳо дар ҳаёти сиёсиву иҷтимоӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва умуман, дар раванди таърихии инкишофи халқу миллатҳо, давлатҳо ва минтақаҳои гуногуни ҷаҳон таъсири назаррас мерасонанд. Дар ин радиф ҷараёнҳои экстремизми сиёсӣ ва тероризми сиёсӣ аз ҳамаи ҳаракатҳо ва ҷараёнҳои дигаре, ки хусусияти глобалӣ доранд, хатарноктар мебошанд. Онҳо доираи васеи кишварҳо ва минтақаҳои оламро фаро гирифта, ба ҳодисаи мудҳиши умумибашарӣ табдил ёфтаанд. Аз ин хотир зарурати дарки амиқ ва фаҳми васею ҳамаҷонибаи ин гуна ҳаракатҳо ва ҷараёнҳои хатарнок ва коркарди роҳу усулҳои самарабахши мубориза ба муқобили онҳо пеш меояд.

ГУРГОН ДАР ПӮСТИНИ ГӮСФАНД

Чанд рӯз аст, ки расонаҳои хабарӣ ва шабакаҳои иҷтимоӣ дар бораи таъсиси ташкилоти наве бо номи «Анҷумани озодандешони тоҷик» хабару ҳангомаҳои зиёд паҳн мекунанд, рӯйхати аъзои фаъоли он аз тариқи баргузор намудани нишастҳои матбуотӣ муаррифӣ мешавад ва ба ҳар роҳу васила мехоҳанд фикру андешаи тундрави худро дар байни шаҳрвандони ҷумҳурӣ, аз ҷумла насли ҷавони он бо мазмуни куҳна, вале дар тарҳи нав таҳмил намоянд. Барои дуруст дарк намудани ҳадафҳои пинҳонӣ ва нопоки бӯқаламунии ин тоифаи «навдавлатон» (ин истилоҳ ба маънои ташкилоти куҳна дар либоси нав фаҳмида шавад – МИ) ба хотири ба таъбири Хоҷа Ҳофиз «дар хари худшон» нишонидани онҳо барои шаҳрвандони кишвари азизамон донистани се матлаби асосӣ ниҳоят муҳим ба назар менамояд:

АМАЛИЁТИ «ШОХАИ ЗАЙТУН» ВА БУНЁДИ МИНТАҚАҲОИ АМНИЯТӢ

Вазъияти мураккаби сиёсию иҷтимоӣ ва идома ёфтани раванди буҳронӣ дар минтақаҳои даргири Ховари Миёна аз оғози соли 2018 собит намуд, ки ҳанӯз дар бораи оромӣ ва расидан ба сулҳу субот муҳокимаронӣ намудан аз ҳақиқат дур аст. Дар Паёми имсолаи Пешвои миллат таъкид гардида буд, ки «воқеият чунин аст, ки ҷуғрофияи нооромиҳо торафт доман паҳн намуда, таҳдиду хатарҳои глобалӣ имрӯз ба асосҳои бунёдии тартибу низоми ҷаҳонӣ ва усулҳои муносиботи байналмилалӣ таъсиргузор мебошанд. Идомаи минбаъдаи ин ҳолат метавонад боиси амиқ гардидани таҳдиду хатарҳои сиёсиву иқтисодӣ, амниятӣ ва башариву фарҳангӣ дар минтақаҳои гуногуни олам гардад».

Таърихи мухтасари ҷашни Сада

Таърихи мухтасари ҷашни Сада
Ҷашни Сада яке аз куҳантарин мероси гузаштагони мо ба ҳисоб рафта, он дар оғози шаби даҳуми Баҳманмоҳ баргузор мешавад.
Баъзе донишмандон номи Садаро баргирифта аз сад медонанд. Дар ин бора Абурайҳони Берунӣ менависад: Сада гуянд, яъне сад ва он ёдгории Ардашери Бобакон аст. Дар иллати ҷашнгирии ин ҷашн гуфтаанд, ки ҳаргоҳ рӯзҳо ва шабҳоро ҷудогона бишуморанд, миёни он ва охири сол адади сад ба даст меояд.

Страницы