«Истиқлолият рамзи соҳибдавлатӣ ва ватандории миллати сарбаланду мутамаддини тоҷик мебошад, ки номаи тақдирашро бо дасти хеш менависад, яъне низоми давлатдорӣ ва сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян менамояд. Истиқлолият нишонаи ҳувият ва озодӣ, ифтихор ва номус, рамзи саодат ва шарти бақои миллати соҳибихтиёру соҳибдавлати тоҷик мебошад». Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон

Ҳадиси рӯз: Нишонаи мунофиқ

2749. Сулаймон ибни Довуд Абуррабиъ ба мо нақл кард: Исмоъил ибни Ҷаъфар ба мо нақл кард: Нофеъ ибни Молик ибни Абӯомир Абӯсуҳайл ба мо нақл кард, аз падараш, аз Абӯҳурайра, разия-л-Лоҳу анҳу, аз пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, ки гуфт:«Нишонаи мунофиқ се (чиз) аст: чун сухан гўяд, дурӯғ гӯяд; ва чун ба ў амонат гузоранд, хиёнат кунад; ва чун ваъда диҳад, вафо накунад».

Зарурият ва аҳамияти Қонуни ҶТ "Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим"

Расму оин ва анъанаву маросимҳо яке аз шаклҳои муҳимтарини шуури ҷамъиятии ҳар як миллату ҷомеа ба ҳисоб меравад. Миллати тоҷик  вобаста ба шароитҳои гуногуни  таърихӣ ва давраҳои гуногуни ташаккули ҷамъиятии он, вазъи иҷтимоиву иқтисодӣ, сиёсиву фарҳангии худ аз замонҳои хеле қадим расму оин ва анъанаҳои неку писандидаро эҷод карда, тӯли ҳазорсолаҳо онҳоро такмилу инкишоф додааст ва

Ҳадиси рӯз: Бозтоби қиссаи Иброҳим бо писараш Исмоил

Дар китоби «Ҳадисҳо дар бораи пайғамбарон»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ қиссаҳои ибратомӯзи зиёде аз ҳаёти пайғамбарон дарҷ шудааст. Бозтоби қиссаи Иброҳим бо писараш Исмоил дар фарҳанги миллӣ ва динӣ-мазҳабии мо ҷойгоҳи қавӣ дорад, ки ба бинои Хонаи Каъба иртибот мегирад.  

Тамоюлот ва омилҳои рушди ифротгароӣ ва тундгароии ҷавонон дар шароити рушди технологияи иттилоотию компютерӣ

Ташаккули ҷомеаи иттилоотии глобалӣ дар асоси технологияи компютерӣ ва иттилоотӣ дар саросари дунё, аз ҷумла дар кишвари мо низ бо суръат амалӣ мегирад. Ҳамин тавр, ҷаҳони муосир ба даври рушди пайвастаи босуръати расонаҳо ва технологияҳои иттилоотӣ ворид шуд, ки он дар навбати худ бархӯрд ва хатарҳои наверо барои амният ва манфиатҳои миллии давлатҳо ба вуҷуд меорд.

Ҳадиси рӯз: Андар он ки садақаро пеш аз рад кардани муҳтоҷон бояд дод

Дар китоби «Закот»-и Саҳеҳи ал-Бухорӣ як миқдор хадисҳое ҷойгузин шудааст, ки паҳлўҳои гуногуни ин масъаларо равшан менамояд ва ҷанбаҳои қавианосири тарбиявӣ-ахлоқии ин рукни муҳими исломро бозгӯ мекунад. Ҳадисҳои дар поён интихобшуда, ба назари мо, дар матни ҳаёти имрӯзаи ҷомеаи шаҳрвандии мо як пайванди маънавие дорад.    

Шиагароӣ: идеология ва амалияи он (қисми II)

Баъд аз ғалабаи «инқилоби исломӣ» роҳбарияти Эрон кӯшишҳои зиёд ба харҷ дод, ки ин инқилобро ба кишварҳои дигари мусулмонӣ интиқол диҳад. Дар бисёр кишварҳои мусулмонӣ, ки зери нуфузи Ғарб, ИМА ва Исроил қарор доштанд, таваҷҷуҳ ба инқилоби исломӣ низ афзуд. Бинобар он таъсири инқилоби Эрон ва сиёсати байналмилалии он торафт бештар мегашт. Дар он кишварҳое, ки қисми муайяни аҳолии

Шиагароӣ: идеология ва амалияи он (қисми I)

Дар баланд рафтани нақши «омили исломӣ» ва хусусияти глобалӣ касб кардани раванди сиёсисозии ислом дар охири садаи XX ва ибтидои садаи XXI таъсири «Инқилоби исломӣ»-и Эрон хеле калон аст. Инқилоби мазкур дар Ҷумҳурии исломии Эрони муосир ҳукуматеро ба сари қудрат овард, ки асоси идеологии онро таълимоти фирқаи шиа доир ба имомат ва хилофат ташкил медиҳад.

Ҳадиси рӯз: Андар он чи дар хусуси заҳр додан ба пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, зикр шудааст

Ҳадиси рӯз: Андар он чи дар хусуси заҳр додан ба пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам, зикр шудааст Ин (ҳадис)-ро Урва ривоят кардааст, аз Оиша, аз пайғамбар, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам (ҳадиси № 4428). 5777. Қутайба ба мо нақл кард: ал-Лайс ба мо нақл кард, аз Саъид ибни Абӯсаъид, аз Абӯҳурайра, ки вай гуфт: “Чун Хайбар фатҳ гардид, ба пайғамбари Худо, салла-л-Лоҳу алайҳи ва саллам

Страницы