Мақола

ҶОЙГОҲИ МАЪЮБОН ДАР ИСЛОМ

Аслан дар ҷомеаи мо нисбати он нафароне, ки ягон нуқс ё иллат доранд, маъюб гуфта, мешавад, ки аз нуқтаи назари забоншиносӣ он қадар созгор нест, зеро маъюб вожаи арабӣ буда, нисбати шахсе, ки ягон айб дорад, гуфта мешавад, аммо иллат доштан айб нест, зеро ин иллат бо хости худи инсон ба вуқӯъ напайвастааст. Инчунин дар баъзе ҷойҳо нисбати ин тоифа шахсони дорои имконияташон маҳдуд гуфта мешавад. Ин мафҳум низ бо сабаб мавриди писанди банда нест. Аввал ин ки хело дароз аст ва дуюм ин ки дар ҷомеа имкониятҳои ин тоифа хело фарох аст.

Аз таърихи ҳамзистии адёну мазоҳиб дар Осиёи Марказӣ

Ҷаҳони ноороми имрӯза ва равандҳои хатарзое чун ифротгароиву терроризм башариятро беш аз ҳар вақти дигар ба андешаву тааммул водор сохтааст. Зеро агар ба ин дардҳои ҷомеа ва равнадҳои носолиму сӯзанда даво бахшида нашавад, метавонад дар дарозмуддат тамоми тамаддуни ҷаҳониро нобуд созад. Бесабаб нест, ки ҳар рӯз дар гӯшаву канори олам садҳо конференсияву ҳамоиш ва мизи гирду вохурӣ барпо мешавад, ки ҳадафи ҳамаи ин тадбирҳо ҷустани роҳи наҷот ва сомон бахшидан ба рӯзгори ошуфтаи аҳли ҷаҳон аст.

Истиқлол ва ҳикмати давлатдорӣ (Ба сиюмин солгарди давлатдории навини тоҷикон)

Қисми I.

 Шукри неъмат неъматат афзун кунад, 

 Куфри неъмат аз кафат берун кунад.

Мавлонои Балхӣ

 

Фарҳанги таҳаммулпазирӣ

Дар шароити авҷ гирифтани равандҳои ҷаҳонишавӣ ва тезутунд гардидани бархӯрди арзишҳо, махсусан арзишҳои дунявию динии бунёдгаро мақом ва нақши фарҳанги таҳаммулпазирӣ дар таъмини сулҳу субот ва оромии ҷомеа ниҳоят бузург арзёбӣ мегардад. Ногузирии ҳамзистии фарҳангҳои гуногун ва зарурати пешбурди ҳаёт инсонро водор  сохтааст, ки роҳи созишу муросо ва сабру таҳаммулро коркард намояд ва ба зиндагӣ бо нигоҳи нав – некбинонаю хайрхоҳона назар кунад.  

Пешниҳоди Эмомалӣ Раҳмон пешниҳоди дурандешона ва дӯстона аст!

Сухани муассиси ҳизби исломии Афғонистон Гулбиддин Ҳикматёр, ки соли 2003 аз тарафи ШМА террорист эълон шуда, ба «рӯйхати сиёҳ»-и СММ ворид карда шудааст,  ба пешниҳоди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон гуфтори як шахси аз сиёсат, аз фарҳанги таҳаммулпазирӣ, аз оини миллатдӯстию инсондӯстӣ қафомондаро мемонад. Ӯ дар воқеъ намедонад, ки эҳсоси миллатдӯстӣ дар сиришти ҳар як шахси меҳанпараст нуҳуфта асту маҳз ҳамин эҳсос сабабгори эҳтироми дигар қавму миллатҳо маҳсуб меёбад. Зеро шахсе, ки миллати худро дӯст медорад, вай ба дигар қавму миллатҳо низ арҷ мегузорад.

БАРГУ СОЗИ МО КИТОБУ ҲИКМАТ АСТ...

Китоб чун сарвати бебаҳои ҳар як халқу миллат, воситаи асосӣ барои таълиму тарбия, дӯсти беғараз ва роҳнамо ба сӯйи маърифату дониш ба ҳисоб рафта, василаи асосию беҳтарин барои пешрафту рушди шахсият ва ҷамъият мебошад.Чӣ тавре ки аллома Муҳаммадиқболи Лоҳурӣ мефармояд:

Баргу сози мо китобу ҳикмат аст,

Ин ду қувват эътибори миллат аст.

НАЗАРИ МУҲАММАДИ ҒАЗЗОЛӢ ДАР БОРАИ ШАХСИЯТИ ИМОМ АБӮҲАНИФА

Дар бораи Имом Абӯҳанифа бисёр мутафаккирону олимон чӣ дар тӯли таърих ва чӣ дар даврони муосир назари худро баён доштаанд ва нисбаташ тадқиқотҳои илмӣ ба анҷом расонида, ҷавҳари таълимоти ин шахсияти маъруфро, ки дар ҷаҳони ислом корҳои зиёдеро ба анҷом расонидааст, пешкаши хонандагон кардаанд [5, 6]. Яке аз мутафаккирони барҷастаи асримиёнагии Шарқ Муҳаммади Ғаззолӣ [1, 11] низ назари хешро нисбати шахсият ва таълимоти асосгузори мактаби ҳуқуқии ҳанафия [8, 9, 10] ва олими шинохтаи илми фиқҳ Имом Абӯҳанифа баён доштаанд [2].

Вазъият ва дурнамои илми мантиқ дар Тоҷикистони соҳибистиқлол

Имрўз мантиқ дар низоми илмҳои гуманитарӣ мавқеи махсусро ишғол менамояд. Аз сабаби он, ки доираи донишҳои мантиқӣ хело доман афкандааст, бинобар ин барои омўзиши илми мантиқ, майлу завқ бояд боз ҳам афзунтар гардад. Чунки дониши мантиқӣ имконият медиҳад, ки шахс роҳҳои дурусти андешаю фикррониро аз худ кунад, фикри дурустро аз нодуруст фарқ намояд ва ҳангоми мулоҳизаю муҳокима бо хато ё иштибоҳ роҳ надиҳад. Агар хато ҷой дошта бошад, сари вақт ислоҳ карда шавад.

Страницы

Яндекс.Метрика