Оромгоҳи Хоҷа Алоудини Аттор, Муҳаммад ибни Муҳаммад ал-Бухорӣ

Оромгоҳи Хоҷа Алоудини Аттор, Муҳаммад ибни Муҳаммад ал-Бухорӣ (? -1399) — ориф ва сӯфии форс-тоҷик, яке аз пешвоёни тариқати нақшбандия, муриди Баҳовиддини Нақшбанд -дар ноҳияи Деҳнави вилояти Сурхандарёи Узбекистон мебошад. Муҳаммад ибни Муҳаммад Алоуддини Бухорӣ аслан аз Хоразм мебошад.

Озодии баён ва истиқлол

Ҷумҳурии Тоҷикистон давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона мебошад. Моддаи 1-и Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон.
 
Ба ҳар кас озодии сухан, нашр, ҳуқуқи истифодаи воситаҳои ахбор кафолат дода мешавад. Моддаи 30-и Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон.
 

МАҚБАРАИ ҲАКИМ ТИРМИЗӢ

Муҳаммад ибни Алӣ Ҳаким Тирмизӣ асосгузори силсилаи «ҳакимия»-и тасаввуф мебошад, ки дар тасаввуфи хуросонӣ ҷойи намоёнро ишғол менамояд.

Абдураҳмони Ҷомӣ гуфтааст, ки Ҳаким Тирмизӣ аз зумраи кибори машоих ва суфиёне мебошад, ки бо арбобони бузурги тасаввуф, ба мисли Абу Тӯроби Нахшабӣ, Аҳмад Хизрия, Ибн Ҷило сӯҳбат намудааст. Ҳаким Тирмизӣ қоидаи мантиқии ягонагии ирфонӣ-диалектикаи «зоҳир ва ботин»-ро таҳия намуд. Ӯ таълим медод, ки ба қоидаи зоҳирии ибодат беэътино будан ва танҳо бо қоидаи ботинӣ машғул будан ҷаҳолат аст.

Фазилати моҳи зулҳиҷа

Паёмбар (с) фармуданд: “Ҳеҷ рӯзи сол дар шарафу бузургӣ ба даҳ рӯзи аввали Зулҳиҷҷа баробар нест. Амалҳои солеҳ дар ин даҳа назди Худованд чунон маҳбубияти хосса доранд, ки дар дигар рӯзҳои сол чунин нест. Ҳеҷ амали солеҳе бо амалҳои ин даҳа баробар шуда наметавонад, ҷуз амалҳое, ки дар моҳи рамазон анҷом дода мешавад..” (Ривояти Имом Бухорӣ)

Амалҳое, ки дар ин даҳҳа бояд онро бештар анҷом дод:

1.Тавба намудан аз гуноҳон.

2. Рӯза доштан.

3. Бештар накӯӣ кардан бар волидайн.

4. Эҳсон ба хешону пайвандон.

5. Пардохт намудани закоти мол.

Нигоҳи нав ба масъалаи шинохти Худо дар заминаи як ҳадис

Кӯри худу бинои дигарон

Рушди босуръати интернет ва авҷ гирифтани ҷангҳои иттилоотӣ дар шароити ҷаҳонишавӣ, бархӯрди тамаддунҳо ва манфиатҳои қудратҳои ҷаҳонӣ, зуҳури ҳар гуна ҳаракату ташкилотҳои экстремистиву террористӣ дар минтақа ва ҷаҳон, гардиши ғайриқонунии маводи мухаддир мушкилоте дар ҷаҳони муосир  мебошанд. Яке аз мушкилиҳое, ки фазои маҷозии Тоҷикистон дорад, ин гардиш ва ё паҳн кардани суханрониҳои мубаллиғони динии ифротӣ мебошад.  
 

Мушкилии шинохти рисолати таърихии инсони муосири олами Шарқ

Ифротгароӣ падидаи номатлуб ва хатарнок аст!

«Терроризм ва экстремизм аз як ҷониб чун як вабои аср хатари глобалии ҷиддӣ буда аз ҷониби дигар, аъмоли он гувоҳ аст, ки терроризм ватан, миллат ва дину мазҳаб надорад. Ҳамзамон, як таҳдиде ба ҷомеаи ҷаҳонӣ ва ба ҷони ҳар як сокини сайёра аст. Ин зуҳуроти фалокатбор ҳеҷ умумияте ба дин, аз ҷумла ба дини мубини ислом надорад ва бо истифода аз номи ислом ба хотири ҳадафҳои сиёҳу ғаразноки сиёсӣ содир карда мешавад».

Страницы

Яндекс.Метрика