АЗ МУҲАББАТ ТAЛXҲ0 ШИРИН ШАВАД

Мавлоно Ҷалолуддини Балхӣ (1207-1273м.)  аз нобиғагони назми классиикии форс-тоҷик буда, дар арсаи суханварӣ ҳамчун «худованди беҳамтои мамлакати ишқу зебоӣ шинохта шудааст. Ӯ инсонро бузургтарин муъҷизаи офариниш мешуморид ва ягонагию иттифоқ ва иттиҳоду ҳамбастагии онҳоро талқин ва тарғиб менамуд». Сулҳу оштӣ, ишқу муҳаббат ба ақидаи Мавлоно қодир аст, «заминро ба осмон хешу табор гардонад». Аз маъруфтарини осори ӯ дар адабиёти тасаввуфии форсу тољик китоби «Маснавии маънавӣ» буда дарбаргирандаи ақидаҳои ирфонӣ мебошад.

ҶОЙГОҲИ МАЪЮБОН ДАР ИСЛОМ

Аслан дар ҷомеаи мо нисбати он нафароне, ки ягон нуқс ё иллат доранд, маъюб гуфта, мешавад, ки аз нуқтаи назари забоншиносӣ он қадар созгор нест, зеро маъюб вожаи арабӣ буда, нисбати шахсе, ки ягон айб дорад, гуфта мешавад, аммо иллат доштан айб нест, зеро ин иллат бо хости худи инсон ба вуқӯъ напайвастааст. Инчунин дар баъзе ҷойҳо нисбати ин тоифа шахсони дорои имконияташон маҳдуд гуфта мешавад. Ин мафҳум низ бо сабаб мавриди писанди банда нест. Аввал ин ки хело дароз аст ва дуюм ин ки дар ҷомеа имкониятҳои ин тоифа хело фарох аст.

Аз таърихи ҳамзистии адёну мазоҳиб дар Осиёи Марказӣ

Ҷаҳони ноороми имрӯза ва равандҳои хатарзое чун ифротгароиву терроризм башариятро беш аз ҳар вақти дигар ба андешаву тааммул водор сохтааст. Зеро агар ба ин дардҳои ҷомеа ва равнадҳои носолиму сӯзанда даво бахшида нашавад, метавонад дар дарозмуддат тамоми тамаддуни ҷаҳониро нобуд созад. Бесабаб нест, ки ҳар рӯз дар гӯшаву канори олам садҳо конференсияву ҳамоиш ва мизи гирду вохурӣ барпо мешавад, ки ҳадафи ҳамаи ин тадбирҳо ҷустани роҳи наҷот ва сомон бахшидан ба рӯзгори ошуфтаи аҳли ҷаҳон аст.

Истиқлол ва ҳикмати давлатдорӣ (Ба сиюмин солгарди давлатдории навини тоҷикон)

Қисми I.

 Шукри неъмат неъматат афзун кунад, 

 Куфри неъмат аз кафат берун кунад.

Мавлонои Балхӣ

 

Фарҳанги таҳаммулпазирӣ

Дар шароити авҷ гирифтани равандҳои ҷаҳонишавӣ ва тезутунд гардидани бархӯрди арзишҳо, махсусан арзишҳои дунявию динии бунёдгаро мақом ва нақши фарҳанги таҳаммулпазирӣ дар таъмини сулҳу субот ва оромии ҷомеа ниҳоят бузург арзёбӣ мегардад. Ногузирии ҳамзистии фарҳангҳои гуногун ва зарурати пешбурди ҳаёт инсонро водор  сохтааст, ки роҳи созишу муросо ва сабру таҳаммулро коркард намояд ва ба зиндагӣ бо нигоҳи нав – некбинонаю хайрхоҳона назар кунад.  

ТАБРИКНОМА

31 август бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон номзади илмҳои фалсафа, сардори шуъбаи пажӯҳиши исломи муосири  муассисаи давлатии «Маркази исломшиносӣ» дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон НУРУЛҲАҚ ҚАМАР бо медали фахрии «Хизмати шоиста» сарфароз гардонида шуд.
Устоди гиромиро ба муносибати сарфароз гардиданашон ба ин мукофоти давлатӣ табрик намуда, ба эшон сарбаландӣ, муваффақият ва фатҳи қуллаҳои баландро дар соҳаи илм ва хизмати давлатӣ таманно дорем.
Бо эҳтиром, коллективи муассисаи давлатии
«Маркази исломшиносӣ» дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон

Суратгузориш аз иштироки котиби илмии Марказ Марамбеков М. дар конфренсияи илмӣ-амалии вилояти Хатлон таҳти унвони "Нақши Пешвои миллат дар танзими расму ойинҳо ва таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд"

Пешниҳоди Эмомалӣ Раҳмон пешниҳоди дурандешона ва дӯстона аст!

Сухани муассиси ҳизби исломии Афғонистон Гулбиддин Ҳикматёр, ки соли 2003 аз тарафи ШМА террорист эълон шуда, ба «рӯйхати сиёҳ»-и СММ ворид карда шудааст,  ба пешниҳоди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон гуфтори як шахси аз сиёсат, аз фарҳанги таҳаммулпазирӣ, аз оини миллатдӯстию инсондӯстӣ қафомондаро мемонад. Ӯ дар воқеъ намедонад, ки эҳсоси миллатдӯстӣ дар сиришти ҳар як шахси меҳанпараст нуҳуфта асту маҳз ҳамин эҳсос сабабгори эҳтироми дигар қавму миллатҳо маҳсуб меёбад. Зеро шахсе, ки миллати худро дӯст медорад, вай ба дигар қавму миллатҳо низ арҷ мегузорад.

Страницы

Яндекс.Метрика