Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон – ҳидоят ва роҳнамои мардум
Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявию иҷтимоӣ узви ҷомеаи ҷаҳонӣ буда, дар ҷараёни таҳаввулоти босуръати ҷаҳонишавии муносибатҳои иқтисодиву иҷтимоӣ ва рушди соҳаҳои гуногуни ҳаёт қарор дорад. Эмомалӣ Раҳмон Дар тўли зиёда аз 34- соли даврони истиқлолият Тоҷикистони азизи мо рўз аз рўз ободтару зеботар гашта, ҳамасола ба комёбиҳои беназир ноил гардида истодааст. Дар ҷомеаи шаҳрвандӣ сулҳу суботи устувор, тинҷию оромӣ, волоияти қонун, ваҳдату ҳамдигарфаҳмӣ байни сокинони минтақаҳои гуногуни кишвар қоим аст, ки ин муҳаррики асосии пешрафти Тоҷикистон дар самтҳою соҳаҳои гуногун ва пайваста авҷи тоза гирифтани корҳои созандагию бунёдкории диёри азизамон мебошад. Тавре огаҳӣ дорем, 16 декабри соли равон Паёми навбатии Президенти кишварамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи самтҳои асосии сиёсати дохилӣ ва хориҷии ҷумҳурӣ ироа гардид. Дар оғози Паём Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон роҷеъ ба чорабиниҳои муҳимми сиёсии дар моҳи марти соли 2025 доиргардида:- интихоботи вакилони Маҷлиси намояндагон, маҷлисҳои маҳаллии вакилони халқ ва аъзои Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, дигар рӯйдоди таърихӣ – ҳалли пурраи масъалаҳои сарҳадии тайи беш аз сад соли охир ҳалношудаи байни ду давлат – Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Қирғизистон бо ба имзо расидани шартнома дар бораи муайян кардани хатти сарҳади давлатӣ, шартномаи миёни Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷумҳурии Қирғизистон ва Ҷумҳурии Ӯзбекистон дар бораи нуқтаи пайвастшавии сарҳади давлатии се кишвар ва ба имзо расидани Эъломияи Хуҷанд доир ба дӯстии абадӣ аз ҷониби сарони давлатҳо, ки барои рушди минтақа ва идомаи ҳамкориҳои судманд заминаи мустаҳками ҳуқуқиро фароҳам месозанд, суханронӣ намуданд. Ҳамчунин Сарвари давлат зикр намуданд, ки «Соли 2025 Ҷумҳурии Тоҷикистон дар доираи ташаббусҳои ҷаҳонии худ ҷиҳати амалисозии қатъномаи Созмони Милали Муттаҳид оид ба «Соли байналмилалии ҳифзи пиряхҳо» нахустин Конфронси байналмилалии сатҳи баланд оид ба ҳифзи пиряхҳоро мизбонӣ намуд. Қобили зикр аст, ки рӯзи 12-уми декабри соли ҷорӣ бо ташаббуси Тоҷикистон дар ҷаласаи 7-уми Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид оид ба муҳити зист қатънома доир ба «Ҳифзи пиряхҳо ва криосфера, бахусус, дар минтақаҳои кӯҳӣ» қабул карда шуд. Бо ташаббуси дигари кишвари мо қатъномаи махсуси Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид зери унвони «Нақши зеҳни сунъӣ дар фароҳам овардани имконоти навин барои рушди устувор дар Осиёи Марказӣ» қабул гардид. Илова бар ин, ба Феҳристи мероси ҷаҳонии ЮНЕСКО ворид гардидани ёдгориҳои мероси фарҳангии Хуттали қадим зимни иҷлосияи 47-уми Кумитаи мероси ҷаҳонӣ дар шаҳри Париж баёнгари эътирофи ташаббусҳои Тоҷикистон мебошад. Он ҳам боиси ифтихор аст, ки 12-уми декабри соли ҷорӣ бо иқдоми Тоҷикистон қатъномаи Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид дар хусуси эълон кардани соли 2027 ҳамчун «Соли байналмилалии маърифати ҳуқуқӣ» қабул гардид. Пазируфтани ин ташаббусҳо ифодаи эътироф ва дастгирии ҷомеаи ҷаҳонӣ аз ибтикороти созандаи Тоҷикистон оид ба масъалаҳои мубрами рӯзномаи глобалӣ ба ҳисоб меравад». Пешравию тараққиёти ҳамаҷонибаи ҳар як давлат аз саводнокии сокинони он вобастагӣ дорад. Мисоли инро мо дар пешравию тарақиёти иқтисодии Ҷопони баъди ҷанги дуюми ҷаҳонӣ ба харобӣ муваҷҷаҳгардида дида метавонем. Зеро, Ҷопон баъди ҷанги дуюми ҷаҳонӣ диққати асосиро ба рушди соҳаи маъориф равон намуда, ба яке аз давлатҳои пешрафтаи дунё табдил гашт. Ҳамин аст, Пешвои муаззами миллат пайваста барои саводнок гардидани насли наврас саъю кўшиш менамоянд, шароит фароҳам месозанд то ин ки фарзандони мо соҳибсаводу соҳиби касбу кор бошанд ва дар ҷодаи зиндагӣ, хоҳ дар дохили кишвар, хоҳ дар хориҷи онанд, ҳеҷ гоҳ ба мушкилот муваҷҷеҳ нагарданд. Қобилияти сиёҳро аз сафед фарқ карданро дошта, ҳаргиз хору залил нагарданд, ба таассубу хурофот дода нашаванд. Дар робита ба масъалаи мазкур Сарвари давлат дар Паёми навбатии хеш чунин ишора намуданд: “Барои соҳаи маориф дар соли 2026 аз ҳисоби буҷети давлатӣ қариб 14 миллиард сомонӣ пешбинӣ гардидааст, ки нисбат ба соли 2025-ум 25,4 фоиз ва нисбат ба даҳ соли қабл, яъне соли 2015-ум панҷуним баробар зиёд мебошад. Тибқи таҳлилҳо 25 соли оянда шумораи хонандагон дар Тоҷикистон ба чор миллион нафар мерасад. Бинобар ин, мо бояд барои ҳарчи бештар омода намудани кадрҳои омӯзгорӣ, бунёди муассисаҳои таълимӣ ва ба стандартҳои ҷаҳонӣ мутобиқ гардонидани низоми таҳсилот, яъне омодагӣ ба гузариш ба низоми дувоздаҳсолаи таълим аз ҳоло чораҷӯйӣ намоем. Ба ин мақсад, Ҳукумати мамлакат вазифадор карда мешавад, ки вазъи амалишавии Стратегияи миллии рушди маориф барои давраи то соли 2030- ро ҳамаҷониба таҳлилу баррасӣ намуда, онро тибқи ҳадафҳои нави дар ин самт гузошташуда такмил диҳад. Соли 2019 дар Паёми Роҳбари давлат солҳои 2020 – 2040 Бистсолаи омӯзиш ва рушди фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар соҳаи илму маориф эълон шуда буд, ки аз он замон зиёда аз панҷ сол сипарӣ гардид. Ба Агентии назорат дар соҳаи маориф ва илм, вазоратҳои маориф ва илм, рушди иқтисод ва савдо, саноат ва технологияҳои нав, Академияи миллии илмҳо ва Палатаи ҳисоб супориш дода мешавад, ки натиҷаҳои шашсолаи татбиқи чорабиниҳои тасдиқгардидаро ҳамаҷониба таҳлил карда, ҷиҳати бартараф намудани камбудиву монеаҳои ҷойдошта тадбирҳои иловагӣ андешанд”. Ҳеҷ гоҳ фаромўш набояд кард, ки забони модарии мо асосан барои муоширати ҳамарўзаи мо дар дохили кишвар аст, вале вақте берун аз хоки он баромадем, бояд бо забонҳои хориҷӣ муошират намоем, то моро бифаҳманд ва то тавонем хешрову Тоҷикистони азизро ба ҷаҳониён муаррифӣ намоем. Масалан, ба сафари хидматии расмие шуморо ҳамчун намоянда аз Тоҷикистон фиристонидаанду забонҳои хориҷиро балад нестед ва суханронии лозимаро дар ин ҷаласаи корӣ накардед, ташкилкунандагони ин ҷаласа метавонанд нисбати шумо ва миллату диёри мо фикри манфие кунанду минбаъд аз даъвати расмии намояндаи кишвари мо сарфи назар кунанд. Фаромўш набояд кард, ки дар қуҷое набошем, ҳар яки мо намояндаи ин миллати куҳанбунёд мебошем. Аз ин рў, обрўи миллатро бардоштан дар дасти мост. Вобаста ба рафтори ҳар яки мо ба миллати мо баҳо медиҳанд. Мутаассифона, баъзе шаҳрвандони мо (махсусан аснои дар муҳоҷирати меҳнатӣ будан) ҳангоми ба мушкилот рў ба рў шудан вазъиятро шарҳ дода наметавонанд, дар натиҷа ҳамдигарфаҳмӣ ҳосил намегардад. Дар ҳолати донистани забон ҳурмату эҳтиром ҳосил мегардад, шахси забондон аз ҳадафу ғарази ҳамсуҳбату атрофиён огоҳ мегардад. Дар ҳолоти зарурӣ худро ҳифз карда метавонад. Бо забондонӣ китобу рўзномаю маҷаллаҳои дигар забонҳоро мутолиа намуда, дониши хешро тақвият дода, аз дастовардҳои қавму миллатҳои пешрафта истифода бурда метавонем, ки ин ҳама ба манфиати кор аст. Ҳамин босаводии ниёкони мо буданд, ки бо мероси таърихии гузоштаи онҳо миллати тоҷикро мешиносанду бо он фахр мекунем. Ҳамин аст, ки Сарвари давлат дар Паёми навбатии хеш ба таълиму тарбияи фарзандон боз як бори дигар махсус таъкид намуданд, зеро ояндаи миллату Ватан аз







