МАҚОЛАҲО

  Дар ҳамаи давру замон, вақте  мавзуе мавриди баррасӣ ва таҳлил қарор мегирад пеш аз ҳама зарурат ва мубрамияти онро дар ҳаёти ҳамонвақта бояд дар назар гирифт, нақш ва таъсири онро дар пешрафти ҷомеа ва дастовардҳои онро равшан сохт. Низоми молӣ ва иқтисодии ҳар як сохти ҷаъмиятӣ аз якдигар фарқ дошта, дар асоси он сохти ҷаъмиятӣ ба танзим дароварда мешавад. Масалан, низомии қтисодии сотсиалистӣ аз низоми иқтисоди ҷаҳони сармоядорӣ (капиталистӣ) фарқ дорад. Пас низоми молӣ ва иқтисодии ҳар сохти ҷаъмиятӣ аз дидгоҳи ҳамон сохтор нисбат ба молу сарват, муайян намудани арзишу ҷойгоҳи пулу сарват дар ҳаёти фардӣ ва иҷтимоӣ, усули танзим ва нигоҳ доштани гардиши мол дар иқтисодиёти кишвар иборат мебошад. Ислом бо назардошти тамоми паҳлуҳои зиндагии инсон низоми пардохтҳои молиеро ба роҳ андохтааст, ки ҷомеаро аз паёмадҳои ногувори иҷтимоӣ ва буҳрони иқтисодӣ нигоҳ медорад. Дар баробари он, бо асос гузоштани низоми пардохти молии худ барномаҳои дигареро низ тарҳрезӣ кардааст, ки ҳуқуқи қишрҳои камбизоати ҷомеаро таъмин менамояд, ки он аз байнбарандаи фақру тангдастӣ  ва ноумедӣ аз ояндаи онҳо мебошад. Ва яке аз он барномаҳо дар моҳи Рамазон анҷом додани садақаи фитр аз ҷониби шахсони сарватманд барои муҳтоҷон ва мустамандон мебошад. Воқеан, ин барномаи тарҳрезишуда, дар тинати худ ҳикматҳоеро доро мебошад, ки баъзеи онҳоро руйи коғаз меорем: 1.Тарбияи руҳии инсон ҷиҳати накукорӣ, саховатмандӣ ва дурӣ ҷустан аз ҳирс ва ангезаҳои бухл, як тарафагӣ, дар худ печидагӣ. 2.Муҳимтарин ҳикмати он, шакли иҷтимоипазирӣ ва дар ҷамъият амалӣ гаштани дастгирии молӣ аст, ки ин эҳсоси масъулият дар мавриди мустамандон, бенавоён  мебошад. 3.Эҷоди ҳад ва ҳудуд барои сарватҳое, ки дар ихтиёри сарватмандҳо ва бозаргонон ва санъатгарон, то  амвол ва сармоя танҳо дар ихтиёри гуруҳи хосе набошад ва дар миёни сарватмандон даст ба даст нагардад. Ин амали хайр шахсиятҳои такомулёфтаи иҷтимоиро ба бор меоварад, ки фидокорию эҳсонро барои пешрафти ҷомеа ҷомаи амал мепушонанд. Заҳмати ин рўзаро бошад натоиҷ беадад.   Меҳнати ин рўзаро бошад фавоид бешумор, Бохабар гардад ғанӣ аз меҳнату ранҷи фақир, Мутталеъ гардад саҳеҳ аз ҳолати шахси низор, Фитру ифтору иноятро ба по дорад ғанӣ, Раҳму инсофу мурувватро кунад ин маҳ шиор. Хуррами Шерозӣ Аз ин ҷост, ки ислом  дар баробари ҷонибдорӣ ва эҳтиром  гузоштан ба моликияти хусусӣ боз асосҳои амалеро бино гузоштааст, ки муҳити солимии ҷомеаро ҳамаҷониба ҳифз менамояд. Аммо дар ҳолатҳои буҳрони иқтисодии ҷомеа, ки ногузир ба фурў рехтани пояи шахсияти қишри бенавои он меанҷомад, ҳар гуна мактабҳои гумроҳкунандаи фикри ва ҷараёнҳои бегонаи фарҳангӣ андешаҳои қишри азими ҷомеаро мавриди тохту тозҳои фарҳангии худ қарор медиҳанд. Онҳо бо ба шубҳа афкандани афкори мардум нисбат ба тамадуни дурахшони динӣ ва фарҳанги азими миллии худ заминаҳои бегонагии фарҳангӣ ва шикасти маънавиро дар зеҳни онҳо омода месозанд ва бо ҳамин асос ваҳдати миллиро халалдор месозад ва аз ҳолати фақру тангдастӣ ва маъюсии қишри бенавои ҷомеа суиистифода намуда, заминаи ҳаргуна гароиши фикрӣ ва эътиқодии нодурустро фароҳам месозанд. Садақаи фитр: ҳукм, навъ, миқдор, ҷойи сарф ва далелҳои садақаи фитр тибқи мазҳаби ҳанафӣ. Дар мазҳаби ҳанафӣ садақаи фитр бар шахсе воҷиб мешавад, ки мусулмон бошад, озод бошад ва соҳиби нисоб бошад, яъне дорои моле бошад, ки аз эҳтиёҷи асосӣ (хона, либос, асбобҳои зиндагӣ) зиёдатӣ бошад. Ин нисоб як шабу рӯзи иди Фитр вуҷуд дошта бошад.[1] Инчунин дар китоби Рад-ул- Муҳтор омадааст: Садақаи фитр бар ҳар мусулмони озоде воҷиб аст, ки нисобе зиёда аз эҳтиёҷи асосии худ дошта бошад.[2] Шахсе, ки садақаи фитр бар ў воҷиб аст,  ҳаққи киҳоро бояд бипардозад? Дар мазҳаби ҳанафӣ сарвари хона (падар ё мард) садақаи фитрро аз ҷониби шахсҳои зерин бояд бипардозад: аз ҷониби худаш, аз ҷониби  фарзандони ноболиғ, аз ҷониби фарзандони девона ё нотавон, агар онҳо мол надошта бошанд, аз моли худаш мепардозад. [3] Миқдори садақаи фитр (дар мазҳаби  ҳанафӣ) Миқдори садақаи фитр дар мазҳаби ҳанафӣ  дар асоси соъ (صاع) муайян шудааст.[4] Яъне нисфи соъ аз гандум ё як соъ аз хурмо ё ҷав дода мешавад. Ҳуқуқшиносони мактаби ҳанафӣ як соъро тақрибан 3.5 кг ҳисоб кардаанд.[5] Яъне гандум 1, 75 кг, ҷав 3, 5 кг, хурмо 3,5 кг, мавиз 3,5 кг. Дар мазҳаби ҳанафӣ додани қимат (пул) ҳам ҷоиз аст.[6] Чӣ тавр бо сомонӣ ҳисоб карда мешавад? Масалан, садақаи фитр аз ҳисоби гандум 1.75 кг  мебошад ва  нархи 1 кг гандум 4 сомонӣ аст. Дар ин сурат тақрибан 1,75 = 7 сомонӣ мебошад ва шахсе, ки садақаи фитр бар ў воҷиб аст 7 сомон барои як шахс мепардозад,  ин вобаста ба нархи бозор тағйир ёбанда аст. Садақаи фитрро ба кадом шахс додан лозим аст, ё кадом гурўҳҳо садақаи фитрро гирифта метавонанд? Садақаи фитрро ба шахсоне дода мешавад, ки закоти молро барои онҳо додан ҷоиз аст, яъне  фақирон, мискинҳо, қарздорон, ҷамъкунандагони закот, муаллафатул-қулуб, озод кардани ғулом, дар роҳи Аллоҳ, мусофири дармонда.[7] Далелҳои садақаи фитр тибқи мазҳаби ҳанафӣ: «Албатта покон наҷот ёфтанд, Онон, ки номи Парвардигори худро бар забон оварданд ва намоз гузориданд». Покон ба садақаи фитр ишора мекунад.[8] Пайёмбари ислом Муҳаммад (с) садақаи фитрро як соъ хурмо ё як соъ ҷав амр фармуданд.[9] Чи тавре мушоҳида менамоем ин навъи системаи пардохти молӣ бо суръати ҳакимона ва миёнаравонае падидаи бенавоиро аз байн бурда, то андозае садди роҳи мактабҳои фикрӣ ва ҷараёнҳои бегона гашта, ҷомеаи солимеро роҳандозӣ мекунад. Эҷоди ваҳдату якпорчагӣ дар миёни мардум яке аз муҳимтарин амал ва  масъулиятҳои  иҷтимоӣ ба шумор меравад. Вақте шахси сарватманд ҳиссае аз молашро ҷудо намуда, дар ихтиёри қишри ниёзманд ва мустаҳиқи ҷомеа мегузорад ва онҳоро аз он фақру тангдастӣ, маҳрумияту маъюсӣ мераҳонад, ҳамаи онҳо нисбат бо сарватмандони ҷомеаи худ хушбин мегарданд. Бо ҳамин заминаи ҳамкориву дастгирӣ дар миёни қишрҳои гуногуни ҷомеа ба вуҷуд меояд. Адабиёт 1.Қуръони Карим сураи Аъло, ояти 14-15. Саҳеҳ- ул- Бухорӣ, ҳадиси №1503 Саҳеҳ-ул-Муслим, ҳадиси №984 Алоуддин ал-Косонӣ (587ҳ), Бадоеъ-ус- Саноеъ фӣ тартиби -ш-шароиъ, Дор-ул-кутуб -ал-арабия 1982, Бейрут Лубнон. Бурҳонуддин Абулҳасан, ибни Алӣ, ибни Абўбукр ал-Фарғонӣ ал-Марғинонӣ (593ҳ) ал-Ҳидоя шарҳ Бидоят-ул- Мубтадӣ, Бейрут, Дор-ул-Эҳё ат-Турос ал-Арабӣ . Муҳаммад Амин ибни Умари Обидин, Раддул-Муҳтор ало дуррил–Мухтор (дор -ул- улум-ул- кутуб Риёз, 1423ҳ -2003м.   Наботов М. Сармутахассиси  шуъбаи пажуҳиши ҳуқуқи исломӣ

Охири қарни ХХ таваҷҷуҳи миллатҳо ба фарҳанги маънавӣ зиёд гардид. Одамон кӯшиш мекунанд, ки таърихи халқи худро амиқтар омӯзанд, ба моҳияти арзишҳо ва манфиатҳои миллӣ ворид шаванд. Фарҳанг маҷмуи натиҷаҳои фаъолияти инсон, воситаи интиқоли иттилоот ба наслҳои баъдӣ мебошад. Омузиши ҷомеа тавассути фарҳангу анъанаи он бениҳоят муҳим аст, зеро барои фаҳмидани падидаи иҷтимоӣ хусусиятҳои иқтисодӣ ва сиёсии он калидӣ буда наметавонанд. Муайян кардани маҷмуи падидаҳои фарҳангии ба ҳам алоқаманд дар ҷомеа имкон медиҳад, ки шаклҳои гуногуни фаъолияти инсонӣ ба низом дароварда шаванд. Аз худ кардани фарҳанг, аз ҷумла фарҳанги этникӣ (нажодӣ) барои таҳлилу шарҳ додани бисёр равандҳои ҳаёти динӣ ва иҷтимоӣ кӯмак хоҳад кард. Интиқоли фарҳанги этникӣ ва асосноккунии назариявӣ ва методии онро педагогикаи этникӣ иҷро мекунад. Ҳар як халқ дорои фикрҳои арзишманди педагогӣ, бозёфтҳо, усулҳо ва воситаҳои тарбияи насли наврас мебошад, ки ба арзишҳои умумиинсонӣ нигаронида шудаанд. Ин маънои онро дорад, ки таҳлил ва ҷамъбасти ҳама чизҳои арзишманде, ки аз ҷониби халқ офарида шудаанд, метавонанд ба хазинаи мактаби муосир бисёр чизҳои муфидро ворид кунанд. Педагогикаи этникӣ дар амал тамоми паҳлӯ ва унсурҳои таркибии фарҳанги маънавӣ ва моддии этноси муайянро дарбар мегирад. Аз ҷумла, расму ойин, урфу одат, анъана, эътиқод, бозӣ, тарзи меҳнат, тарзи зиндагӣ, эҷодиёти даҳонакӣ ва дигарҳоро. Истилоҳи «Этнопедагогика» бори аввал дар собиқ Иттиҳоди Шуравӣ соли 1972 аз ҷониби академик Г.Н. Волков (1927-2010) истифода шудааст. Барномаҳои педагогикаи этникӣ дар замони шуравӣ дар шаҳрҳои Чебоксар, Москва, дар донишгоҳҳои олии педагогии Қафқози Шимолӣ (Махачқала, Грозний, Майкон) таҳия карда шуданд [1]. Академик Г. Н.Волков дар китоби худ «Этнопедагогика» на танҳо ин мафҳуми илмиро муайян мекунад, балки тавсифи назариявии педагогикаи этникиро ҳамчун соҳаи мустақили илми педагогӣ баён мекунад. Ҳамин тавр, педагогикаи этникӣ ҳамчун соҳаи тадқиқоти назариявӣ муайян карда мешавад ва педагогикаи халқӣ ба таҷрибаи тарбияи халқ, ғояҳо ва воситаҳои он дахл дорад. Г. Н. Волков педагогикаи этникиро ҳамчун илм дар бораи таҷрибаи эмпирикии гурӯҳҳои этникӣ дар тарбия ва таълими кӯдакон, дар бораи ақидаҳои ахлоқӣ ва эстетикӣ ба арзишҳои аслии оила, авлод, қабила, миллату халқҳо муайян мекунад. Дар хориҷа анъанаҳои тарбиявии халқиро ҳанӯз дар ибтидои асри XVII педагоги чехӣ А. Я. Коменский (1592-1670) дар асари худ «Дидактикаи бузург» пешниҳод карда буд. Ҳангоми омузиши педагогикаи халқӣ танҳо таҷрибаи таърихии миллӣ ҳамчун асос қабул карда шуд. Таваҷҷуҳи педагогикаи халқӣ тасодуфӣ нест, зеро он қисми фарҳанги маънавии халқ мебошад, ки асосҳои ахлоқро ташаккул медиҳад. Равияҳои педагогикаи халқӣ дар тамоми қитъаҳо ва ҳамаи нажодҳо ва халқҳо умумияти зиёд доранд, зеро онҳо аз самтҳои арзишҳои умумиинсонӣ сарчашма мегиранд. Ин барои ҳар яки мо дар асри низоъҳои байналмилалӣ, пастшавии ахлоқ ва аз нав дида баромадани арзишҳои маънавӣ хеле муҳим аст. Мавзуи педагогикаи этникӣ фарогири масъалаҳои зерин мебошад: педагогикаи рӯзгори оилавӣ, масалҳои халқҳои ҷаҳон ва аҳамияти онҳо ва интиқоли таҷрибаи ахлоқӣ ба наслҳои наврас, муаммоҳо ҳамчун воситаи тарбияи ақлӣ, сурудҳои халқӣ ва нақши онҳо дар тарбияи эстетикии кӯдакон ва ҷавонон, бозичаҳои худсохт ва эҷодиёти кӯдакон, муҳити кӯдакон ва ҷавонон, вазифаҳои педагогии он, сурудҳои гаҳворавии халқҳои ҷаҳон ҳамчун дастовардҳои барҷастаи шеъри модарӣ, мактаби модарӣ ва педагогикаи модарӣ, фарҳанги халқҳои гуногун ва ҳувияти миллии онҳо ва ғайра [2]. Педагогикаи этникӣ мавзуи байнисоҳавӣ мебошад. Азбаски сухан дар бораи таъсири некбинонаи тарбиявӣ нисбати кӯдак меравад, он бешубҳа бо педагогика робита дорад. Ба андешаи доктори илмҳои педагогӣ О.Хухлаева (1952-2019) педагогикаи этникӣ бояд дар атрофи се илм баррасӣ карда шавад: педагогика, психология ва этнография, зеро ин се илм барои рушди инсон ва ворид шудани он ба ҷараёни зиндагии воқеӣ равона гардидааст [3]. Моҳияти педагогикаи этникӣ буд, ки давлат ва Ҳукумати Тоҷикистон низ оид ба фарҳанги этникӣ таваҷҷуҳи хоса зоҳир намуд. Ҳамин аст, ки бо қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 18 феврали соли 1998, №50 Консепсияи маълумоти этнофарҳангӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ва барномаи татбиқи он қабул гардид. Дар асоси талаботи Барномаи иҷрои консепсияи омузиши этнофарҳангӣ Вазорати маориф ва илм уҳдадор гардид, ки барои муаллимони донишгоҳҳову омузишгоҳҳои омузгорӣ дар заминаи Донишгоҳи давлатии омузгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ китоби дарсии «Этнопедагогика» ба чоп расонад [4]. Бо қарори мушовараи Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 31 январи соли 2008, №2/23 ба сифати китоби дарсӣ барои донишҷӯёни Донишгоҳҳо ва коллеҷҳои омузгорӣ китоби олимони шинохтаи соҳаи педагогика, профессорон Баён Раҳимов ва Абдулбоқӣ Нуров зери унвони «Педагогикаи этникӣ ва халқии мардуми тоҷик» рӯйи чоп омад. Консепсия, инчунин омухтани афкори педагогии халқи тоҷикро ҳам (яъне афкори педагогии мутафаккирони халқи тоҷикро) дар назар дорад. Чунки ояндаи ҷомеа аз бисёр ҷиҳат ба сатҳи таълиму тарбияи насли наврас ва ҷавонон вобаста аст. Бинобар ин, низоми таълиму тарбия дар мамлакат бояд ба илм, фарҳанг ва таърихи ниёгонамон сахт вобаста бошад ва асоси онро бояд худшиносии миллӣ ташкил диҳад. Асоси педагогикаи этникӣ ва халқиро таҷриба ва анъанаҳои этноси халқҳо, урфу одат, расму таомул, ойин ва маросимҳои онҳо ва эҷодиёти даҳонакии халқ ташкил мекунад [5]. Моҳияти илмӣ ва амалии педагогикаи этникӣ аз он иборат аст, ки онҳо эҳёгари арзишҳои миллии ниёгон доир ба таълиму тарбия ба шумор рафта, ба тарбия руҳи миллӣ мебахшанд. Ба қавли академик М.Лутфуллоев худшиносию ифтихори миллӣ модарзод нест, онро тарбия бояд кард ва ҳар қадар аз синну соли хурдӣ сурат бигирад, ҳамон қадар муассир аст [6]. Волидайн хуб медонанд, ки тарбияи фарзанд кори ниҳоят душвор буда, диққати хеле зиёд, донишу таҷрибаи амиқ ва маҳорати муайянро талаб менамояд. Бинобар ин, онҳоро зарур аст, ки дар тарбияи кӯдакону наврасон аз расму ойин ва таомулҳои ба тарбияи бачагон вобаста самараноку мақсаднок истифода баранд, зеро ин раванд ба манфиати кор хоҳад буд. (Идома дорад) О.Вализода, Ш.Одинаева, кормандони Маркази исломшиносӣ Адабиёт: 1. Кукушин В.С. Этнопедагогика, Москва, 2013, с.112 2. Волков Г.Н. Этнопедагогика. Москва, 1999, с.5 3. Хухлаева О.В. Этнопедагогика: социализация детей и подростков в традиционной культуре. Москва, 2008, с.6 4. Сомонаи интернетии Маркази қонунгузории назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон (www.mmk.tj) 5. Раҳимов Б., Нуров А. Педагогикаи этникӣ ва халқии мардуми тоҷик, Душанбе, 2008, с.14 6. Лутфуллоев М. Тоҷикистони соҳибистиқлол ва масъалаҳои тарбия. Душанбе, 2001, с.38

Таҳқиқи системавии таърихи ислом дар оғози пайдоиши худ аз он гувоҳӣ медиҳад, ки ислоҳу таъмини пешрафти ҷомеа аз ҷумлаи ҳадафҳои марказии Паёмбари ислом Муҳаммад (с) маҳсуб меёфтанд ва бояд дар оянда ба қутбнамои фаъолияти илмӣ-таълимии донишмандони ислом ё ворисони Паёмбар (с) табдил меёфтанд. Мутаассифона, донишмандони исломӣ аксаран ба сабаби дур будан аз равиши системавии таҳқиқ бо масоили соф динӣ маҳдуд гардида, ҷавҳарро дар таълимоти Паёмбар пайхас накарданд. Ба қавли дигар, онҳо масоили диниро ба шоҳроҳи таълимоти хеш қарор дода, масъалаи ҳаётан муҳим ва хеле нозуку муфид – таъмини таҳаввули иҷтимоиро ба гӯшаи фаромушӣ супориданд. Ҳамин ноогоҳӣ аз таъйиноти иҷтимоии рисолати Паёмбар (с) ва маҳдудшавӣ бо масоили динӣ, чуноне ки аз таърихи рушди илм дар аксари кишварҳои исломӣ бармеояд, донишмандони исломиро тадриҷан ба фишангҳои боздорандаи рушди ҷомеа мубаддал сохтанд. Дар натиҷа мардуми мусулмон ба пешвоёни динии худ ҳамчун ворисони Паёмбар (с) ва роҳбалади зиндагӣ гӯш дода, аз дарки асрори ҳастӣ қафо монданд. Чизе, ки дар самти пешгирифтаи пешвоёни дин “болои сӯхта – намакоб” маҳсуб меёбад, хосияти яхбастагӣ ва таҳаввулнопазир доштани роҳи пешгирифтаи пешвоёни дини ҷомеаҳои мусулмоннишин мебошад, ки албатта, бесабаб нест. Сабаби асосии ин карахтию яхбастагӣ ва таҳаввулнопазирии роҳи пешгирифтаи қишри мазкур, ки бешак муғризона ҳамчун маҳсули интихоби бошуурона амалӣ мегардад, ин ҳавасмандии моддии қишри номбурда аз ин роҳ аст. Дар давоми солиёни дароз, ҳатто қарнҳо ин ҷониб, бо сӯиистифода аз дин қишри мазкур бидуни меҳнати чашмрас мақоми иҷтимоии хуберо пайдо намуда, аз зиндагии хубе баҳравар буданд. Таҳлилҳо аз он гувоҳӣ медиҳанд, ки агар, аз як тараф, ҷаҳолат ва ноогоҳии аҳли ҷомеа ба боло рафтани мавқеъ ва нуфузи иҷтимоии онҳо мусоидат карда бошад, аз тарафи дигар, худи онҳо ҳама гуна навовариро ҳам дар ҳаёти амалӣ ва ҳам дар андеша бидъат маҳсуб дониста, бо тамоми ҳастӣ аз ҳолати қолабгирифта дифоъ мекарданд, зеро қонуни нонавиштаи “халқ сарчашмаи зиндагию худи дин василаи пешбурди ҳаёт” барои онҳо хеле мувофиқ буд. Мантиқан ҳар чӣ бештар ҷоҳилу эътиқодманд гардидани мардуму ба сарчашмаи зиндагии пурнишоту пурфараҳи қишри номбурда табдил ёфтани аҳли ҷомеа онҳоро бо муҳофизони қавии низомҳои шахшудамонда мубаддал гардонда буд. Аз ин рӯ, хурдтарин огоҳӣ ё тағйирот дар мафкураи аҳли ҷомеа боиси нигаронии эшон мегардиду онро бидъат, ширк ё куфр арзёбӣ намуда, вокуниш нишон медоданд. Ҷойи шубҳае нест, ки ҳамин ҳавасмандии моддӣ ва манфиати дунявии пешвоёни дин аз таълимоти динии яхбаста ва ғайриқобили пешрафт тадриҷан олами исломро ба мустамликаи кишварҳои рушднамуда табдил додааст. Агарчанде дар ду садсолаи охир улуми воқеӣ ва натиҷаҳои он барои тамоми ҷомеаи башарӣ дастрас гардиданду зарурати таҳсили онро барои тамоми олами қафомондаи ислом амалан нишон доданд, бо вуҷуди ин, мутаассифона, ҳанӯз ҳам пешвоёни дини ҷомеаи мо ба хотири канда нашудан аз сарчашмаи таъминоти моддии худ пофишории худро бар зарур будану аҳамиятнокии маълумоти динӣ идома дода истодаанд. Яъне, барои қишри номбурда на дарки таъйиноти иҷтимоии рисолати Паёмбар (с) ва на рушди улуми воқеию таъмини пешрафти ҷомеа, балки ҳифзи нуфузи иҷтимоии худи эшон муҳимтару заруртар мебошад. Ҳамин тариқ, бидуни тардид на тарс аз Худою азоби қиёмат, балки маҳз ҳифзи манфиатҳои дунявии моддии худу дифоъ аз мақому нуфузи иҷтимоии қишри худ бо сӯиистифода аз дин, сабаб гардидааст, ки “уламо”-и ҷомеа пайваста дар ҳифзи дин бошанду ҳама гуна афкору ақоиди воқеан илмиро зиддидинӣ маънидод намуда, пешрафти ҷомеаро боздоранд ва дар ниёзманд гардонидани ҷомеаи мусулмоннишин ба ҷомеаи ғайримусулмоннишин саҳмгузор бошанд. Қобили зикр аст, ки Аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ (1877-1938) аз ҳолати ногувори олами ислом тақрибан 100 сол пеш нороҳатӣ изҳор намуда, бо як ҷаҳон дард навишта буд: “Сарнавишти ағлаби кишварҳои исломӣ имрӯз чунин аст: Ба сурате мошинӣ арзишҳои куҳнаро такрор мекунад, дар сурате ки миллати турк дар хати он афтодааст, ки арзишҳои нав эҷод кунад…Суоле, ки имрӯз Туркия бо он рӯ ба рӯ аст ва муҳтамалан кишварҳои мусулмонии дигар низ дар ояндаи наздик ба он рӯ ба рӯ хоҳанд шуд, ин аст, ки оё фиқҳи исломӣ қобили таҳаввул ҳаст ё на ва албатта, посух гуфтан ба чунин суоле мусталзими кӯшиши ақлии азим аст ва бидуни шак ба он ҷавоби мусбат дода хоҳад шуд” (Муҳаммад Иқбол. Эҳёи фикри динӣ дар ислом, Душанбе 2010, саҳ. 211). Донишманди шаҳир дар кишварҳои ғарбӣ пешрафти ҷомеаро бо чашмони худ мушоҳида намуда, аз куҳнапарастии мусулмонон дар хиҷил афтодааст ва барҳақ қайд намудааст, ки дигар кишварҳои исломӣ низ ҳатман чун миллати турк зарурати офаридани арзишҳои навро дарк менамоянд ва дар пайи навоварӣ хоҳанд шуд. Аллома Муҳаммад Иқбол ин ҷо соҳаи хеле муҳим ва муассири ҷомеаи исломӣ, маҳз фиқҳи исломиро ба хотири он махсус таъкид намудааст, ки фиқҳ батанзимдарорандаи на танҳо муносибатҳои байниҳамдигарии мусулмонон, балки банизомдарорандаи муносибатҳои онҳо ҳам ба воқеияти моддӣ ва ҳам воқеияти маънавӣ маҳсуб меёбад. Пешрафти олами мутамаддин ва ҳамқадами замон набудани меъёрҳои танзимдарорандаи исломӣ барои муҳаққиқ омили асосии қафомонӣ арзёбӣ гардидаанд. Ба қавли дигар, фиқҳи шахшудамонда барои ӯ нақши фишанги боздорандаи рушдро бозидааст. Аз ин рӯ, ӯ дар хусуси зарурати таҳаввулот дар чунин соҳаи ҳаётан муҳим сухан ронда аст. Қобили зикр аст, ки Аллома Муҳаммад Иқбол ҳамчун шахси ҳам соҳибилму ҳам ғамхори дин ҳамин нороҳатии худро аз ҳолати ногувори таълимоти мазҳабӣ низ баён намудааст. Ӯ бо таассуф ибрози ақида намудааст, ки “… ҳанафиёни ҷадид бар хилофи рӯҳи ин мазҳаб тафсиру таъбирҳои муассиси ин мазҳаб ва пайравони билофасли ӯро ҷанбаи абадият бахшида ва ҳамон рангу суботу абадиятеро, ки мухолифони Абӯҳанифа ба фатовии баёншудаи дар ҳолоти айнии хос медоданд, инон низ ба фатовии Абӯҳанифа ва пайравони вай додаанд”( Ҳамон ҷо, саҳ. 228-229). Андешаи мураккаб ва пурмаънои донишманди шаҳир тақозо менамояд, ки ба ибораҳои “ҳанафиёни ҷадид”, “рӯҳи ин мазҳаб”, “ҷанбаи абадият”, “ҳолоти айнии хос” таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир карда шавад. Ибораи “ҳанафии ҷадид” мантиқан зидди мафҳуми “ҳанафии пешина, қадим, кӯҳан” буда, бо он айният надоштани худро лафзан баён намудааст. Яъне, ҳанафии ҷадид аз ҳанафии пешина аз лиҳози замону шароити зиндагӣ куллан фарқ менамояд. Ибораи “рӯҳи ин мазҳаб” дар ҷумлаи мутафаккири шаҳир чунин маъноро ифода менамояд, ки ба мазҳаби ҳанафия қолабпарастию шахшудамондагӣ хос нест. Яъне, мазҳаб мазҳаби ақлгарою таҳаввулгарост. Ибораҳои “ҷанбаи абадият” ва “рангу суботу абадият” ба он маъно ишора менамояд, ки таълимоти муассиси мазҳаб дар шароити нав ҳам мувофиқи фаҳмиши асримиёнагӣ шарҳ дода мешавад, ки мантиқан нодуруст ва мушкилзо мебошад, зеро шароити нав вижагиҳои замонии худро дорад, ки бидуни баинобатгирии онҳо андеша ноқис хоҳад буд.

Масъалаи робитаи инсон ва ҷомеа яке аз мавзуъҳои меҳварии фалсафаи иҷтимоӣ ба шумор меравад. Файласуфи барҷастаи асрҳои миёна, Абунасри Форобӣ, дар осори худ бо такя ба ақлгароӣ ва таҷрибаи иҷтимоӣ масъалаи табиати иҷтимоии инсон, зарурати ҳамкорӣ ва сохтори ҷомеаи комилро мавриди таҳлил қарор додааст. Ба андешаи ӯ, «Инсон аз ҷумлаи мавҷудотест, ки барои расидан ба камолоти худ ниёз ба љомеа ва ҳамкорӣ бо дигарон дорад, зеро ҳар фард ба танҳоӣ қодир ба таъмини ҳамаи ниёзҳои худ нест».[1] Ба назари Форобӣ, ҳар як инсон тибқи фитрати табиии худ ниёзманд офарида шудааст. Ӯ барои бақои вуҷуд ва расидан ба саодат ва камолоти олӣ ба чизҳои гуногун эҳтиёҷ дорад. Аммо таъмини ҳамаи ин ниёзҳо аз тавоноии як шахс берун аст. Аз ҳамин ҷост, ки инсон ба ҳамкорӣ ва зиндагии дастаҷамъӣ рӯ меоварад. Форобӣ таъкид мекунад, ки инсон бидуни муҷтамаъ наметавонад ба ҳадафи аслии офариниши худ, яъне камолоти маънавӣ ва ақлонӣ даст ёбад. Яке аз муҳимтарин ташбеҳҳои Форобӣ қиёси ҷомеа ба бадани инсон аст. Ӯ шаҳри фозиларо ба бадани солим монанд мекунад, ки ҳамаи аъзояш барои ҳифзи ҳаёт ва камоли он ҳамоҳангона фаъолият мекунанд.[2] Дил дар бадан ҳамчун узви роҳбар амал мекунад ва дигар аъзо мутобиқи вазифаи худ барои таъмини ҳадафи умумӣ фаъолият менамоянд. Ҳамин тавр, дар ҷомеа низ шахси роҳбар мавқеи марказӣ дорад ва дигар табақаҳо мутобиқи қобилият ва малакаҳои худ дар такмили ҷомеа саҳм мегузоранд. Аммо Форобӣ фарқи муҳимро миёни бадан ва ҷомеа чунин таъкид мекунад: “Аъзои бадан табиатан дорои қувваҳои муайянанд, дар ҳоле ки ҷойгоҳ ва вазифаи инсон дар ҷомеа на танҳо аз фитрати табиӣ, балки аз малакаҳои ихтиёрӣ ва касбии ӯ вобаста аст. Яъне инсон бо омӯзиш, таҷриба ва интихоби озодонаи худ соҳиби пеша ва мақоми иҷтимоӣ мегардад. Пас, сохтори ҷомеа бар пояи ҳам фитрат ва ҳам иродаи инсон бунёд мешавад”. Дар тафаккури Форобӣ ҷомеа натиҷаи зарурати табиии инсон аст. Азбаски ҳар фард ниёзманд мебошад, пас ҳамаи инсонҳо ба якдигар вобастаанд. Ин вобастагӣ боиси ташаккули иҷтимоъҳои гуногун мегардад. Форобӣ ҷомеаҳоро ба комил ва нокомил ҷудо мекунад. Ҷомеаҳои комил се дараҷа доранд: Кубро (бузург) – маҷмуи тамоми инсоният дар рӯи замин; Вусто (миёна) – ҷомеаи як миллат; Суғро (хурд) – ҷомеаи як шаҳр. Ҷомеаҳои нокомил бошанд, деҳа, маҳалла ва хонадонро дар бар мегиранд, ки худ ҷузъҳои таркибии ҷомеаи комилтар мебошанд.[3] Аз ин рӯ, дар фалсафаи Форобӣ «Мадинаи фозила» он ҷомеаест, ки дар он ҳамоҳангӣ, адолат ва ҳамкорӣ миёни афрод вуҷуд дорад ва роҳбар бо хирад ва фазилат ҷомеаро ба сӯи саодат раҳнамоӣ мекунад. Бар асоси таҳлили андешаҳои Форобӣ метавон хулоса кард, ки инсон аз нигоҳи ӯ мавҷуди иҷтимоӣ ва ниёзманд аст, ки танҳо дар муҳити ҷомеа ба камол мерасад. Ҷомеа барои инсон на ҳамчун як падидаи тасодуфӣ, балки зарурати фитрӣ мебошад. Ташбеҳи ҷомеа ба бадани солим нишон медиҳад, ки ҳамоҳангӣ, тақсими вазифаҳо ва роҳбарии оқилона асоси пойдории муљтамаъ аст. Ҳамзамон, фарқи миёни табиӣ будани аъзои бадан ва ихтиёрӣ будани сохтори иҷтимоӣ аҳамияти ирода, омӯзиш ва масъулияти инсонро дар ташаккули ҷомеа равшан месозад. Ҳамин тариқ, таълимоти Форобӣ дар бораи инсон ва ҷомеа на танҳо арзиши таърихӣ, балки аҳамияти назариявӣ ва амалӣ низ дорад, зеро он зарурати ҳамкорӣ, адолат ва роҳбарии оқилонаро дар бунёди ҷомеаи солим таъкид менамояд. АДАБИЁТ Алберт Насрӣ Нодир, Орои аҳли «Мадинаи фозила», Қоҳира, Дор-ул- машриқ. Walzer, Richard (ed. & trans.), Al‑Farabi on the Perfect State: Abū Naṣr al‑Fārābī’s Mabādiʾ Ārāʾ Ahl al‑Madīna al‑Fāḍila: A Revised Text with Introduction, Translation, and Commentary, Oxford: Clarendon Press / Oxford University Press, 1985, Абунаср – ал-Форобӣ, Орои аҳли «Мадинаи фозила», тарҷумаи Ҳумайд Иноят, Теҳрон, интишороти Хаворазмӣ, 1357 ҳ.   Наботов М.А. Сармутахассиси шуъбаи пажуҳиши ҳуқуқи исломї

Рӯзи байналмилалии занон, 8 март, таърихи бой ва қадима дорад, ки бо ҷараёни муборизаҳои занон барои ҳуқуқу озодиҳои онҳо алоқамандии зич дорад. Сараввал ин сана аз эътирозҳои сиёсии занон баҳри сабукиҳо дар фаъолияти корӣ оѓоз гардида, то ҷашнгирии иди занон омада расидааст. Оѓози ин рӯйдоди муҳим аз “роҳпаймоии дегчаҳои (кострюл) холӣ”, ки 8 марти соли 1857 дар шаҳри Ню-Йорки давлати Амрико ба вуқуъ пайваста буд, рост меояд. Коргарзанони корхонаи нассоҷии ин шаҳр ба кӯчаҳо баромада, шароити беҳтари корӣ, музди баландтари меҳнатӣ ва рӯзи кори кӯтоҳтарро талаб карданд. Он замон реҷаи корӣ барои мардҳо 8-соат ва барои занон бошад 16 соатро ташкил менамуд. Онҳо дар даст дегчаҳо ба ҳамоиш баромада, дегчаҳоро бо ҳам мезаданд ва сару садо баланд мекарданд ва ба ҳамин восита, таваҷҷӯҳи аҳли ҷомеаро ба мушкилоти худ ҷалб менамуданд. Чунин ҳамоишҳо солҳои зиёд идома меёфт ва соли 1908 дар шаҳри Ню-Йорк занони фаъол тавонистанд гирдиҳамои дигари оммавиро роҳандозӣ намоянд, ки дар он беш аз 15 000 занон иштирок намуданд. Дар ин ҳамоиш занон талаботи дигар-ҳуқуқи ҳаққи раъйдиҳӣ дар интихоботро низ илова намуданд. Як сол пас аз ин, дар солгарди ин раҳпаймоӣ, Ҳизби сотсиалистии Иёлоти Муттаҳидаи Амрико гирдиҳамоӣ баргузор намуд ва якшанбеи охири моҳи февралро Рӯзи миллии занон эълон намуд, ки ҷашнгирии он то соли 1913 идома ёфт. Клара Сеткин, яке аз фаъолзани олмонӣ ва узви ҳаракати сотсиалистӣ, дар таъсиси Рӯзи байналмилалии занон нақши калидӣ доштааст. Клара Сеткин дар охири асри 19 ва аввали асри 20 шахсияти муҳим дар сиёсати давлати Олмон буд. Вай иштирокчии фаъоли ҳаракати байналмилалии коммунистӣ ва яке аз асосгузорони Ҳизби коммунистии Олмон маҳсуб меёбад. Клара Сеткин, ки номаш Эйснер аст, дар шаҳри Видерауи вилояти Саксонияи кишвари Олмон, дар оилаи яҳудӣ таваллуд шудааст. Дар синни ҷавонӣ, Клара бо кунҷковӣ ва хотираи устувори худ дар байни ҳамсолонаш фарқ мекард. Ў дар синни нӯҳсолагӣ, асарҳои Гёте ва Шиллерро хонда, шеърҳои онҳоро бо завқ аз бар мекард ва дар синни дувоздаҳсолагӣ метавонист порчаҳоро аз китоби “Таърихи Инқилоби Фаронса”-и Томас Карлайл азёд кунад. Дар замони донишҷӯиаш дар Гимназияи педагогии Лейпсиг, ки он замон яке аз муассисаи бонуфузи таълимӣ маҳсуб меёфт, Клара дар ҷаласаҳои махфии ҳизби сотсиал-демократҳо иштирок мекард. Дар соли 1878 ба Ҳизби сотсиалистии коргарон, ки баъдтар Ҳизби сотсиал-демократии Олмон (SPD) номгузорӣ шуд, аъзо гардид. Тақрибан дар ҳамин давра, вай бо донишҷӯёни муҳоҷири рус, ки дар Лейпсиг ғояҳои инқилоби коммунистиро паҳн мекарданд, робита барқарор кард, ки дар байни ин донишҷӯён Осип Сеткин, шавҳари ояндаи Клара низ буд. Зиндагии Клара соли 1881 пас аз он, ки Бисмарк Қонуни истисноиро алайҳи сотсиалистҳо қабул намуд, тағйир ёфт. Вай маҷбур шуд ба шаҳри Сюрих, сипас ба давлатҳои Австрия ва Италия муҳоҷират намояд. Баъдан дар ниҳояти кор ба шаҳри Парижи Фаронса, ки дар он ҷо Осип Сеткин зиндагӣ мекард, маскан гирифт. Дар Париж Осип ва Клара фаъолияти ҳизбии худро идома дода, аз ҳисоби тарҷумаи маводҳо ва нашри онҳо дар рӯзномаҳои сотсиал-демократӣ рӯзгори худро пеш мебурданд, гарчанде ки маоши онҳо ночиз буд. Вай ҳатто насаби худро ба Сеткин иваз кард ва аз Осип ду писар таваллуд кард, ҳарчанд муносибати заношўии онҳо расмӣ набуд. Аммо ҳаёти оилавӣ ӯро маҷбур карда натавонист, ки аз фаъолияти сиёсии худ даст кашад. Ҳангоми зиндагӣ дар Фаронса, Клара дар омодагӣ ва кори Конгресси муассисони Интернасионали дуюм дар Париж соли 1889 фаъолона иштирок намуд ва дар он ҳамоиш дар бораи нақши занон дар муборизаҳои инқилобӣ суханронӣ намуд. Пас аз қатъ шудани таъқиби сотсиал-демократҳо дар Олмон, Клара ба Олмон баргашт ва соли 1892 дар шаҳри Штутгарт нашри рӯзномаи занони SPD зери унвони “Баробарӣ”-ро ба роҳ монд. Соли 1907 Клара роҳбарии бахши занонро, ки дар дохили Ҳизби демократӣ таъсис дода шуда буд, ба ӯҳда гирифт. Дар ин давра бо фаъолзани дигари олмонӣ Роза Люксембург ошноӣ пайдо намуда, дар якҷоягӣ муборизаро барои баробарҳуқуқии занон идома доданд. Соли 1910 дар Конфронси байналмилалии занони сотсиалистӣ дар шаҳри Копенгаген, бо пешниҳоди Клара қарор дар бораи ҷашн гирифтани Рӯзи байналмилалии занон қабул гардид. Соли 1917 Клара аз мақоми худ дар ҳайати таҳририяи рӯзномаи “Баробарӣ” бо сабаби мухолифаташ ба идомаи Ҷанги якуми ҷаҳонӣ барканор карда шуд. Соли 1920 Клара Сеткин бори аввал ба Иттиҳоди Шӯравӣ сафар кард ва дар он ҷо бо роҳбари давлати Советӣ Владимир Ленин ва завҷаи ў Надежда Крупская шиносоӣ пайдо кард. Дар солҳои баъдӣ, Клара зуд-зуд барои иштирок дар конгрессҳои Коминтерн ба Маскав сафар мекард. Аз соли 1920 то 1933, Клара мунтазам ҳамчун аъзои Рейхстаг аз Ҳизби коммунист интихоб мешуд ва ҳамзамон вазифаи Котиботи байналмилалии занони Коминтернро ба зимма дошт. Дар моҳи июли соли 1932 вақте, ки сотсиалистҳои миллӣ дар натиҷаи интихоботи ѓайринавбатии Рейхстаг, аксарияти овозҳоро дар парлумони Олмон ба даст оварданд, Клара Сеткин дар Маскав қарор дошт. Ҳамчун узви калонсоли Рейхстаг ӯ ҳақи ифтитоҳи иҷлосияи аввалини даъвати навро дошт, бинобар ин бо вуҷуди хуб набудани саломатиаш ба Берлин сафар кард ва дар он ҷо оиди хатарҳои миллатчиёни немис, ки дар арсаи сиёсат нав ворид мегардиданд, суханронии пурҳарорат намуда, даъват намуд, ки як ҷабҳаи ягонаи зиддифашистӣ таъсис дода шавад. Пас аз манъ шудани ҳизбҳои чапгаро дар Олмон, Сеткинро аз ватанаш бадарға намуданд ва ин дафъа барои бори охир ба Иттиҳоди Шӯравӣ ворид гардид. Клара Сеткин 20 июни соли 1933 дар деҳаи Архангелскии наздикии Маскав, дар синни 76-солагӣ дунёро падруд гуфт. Аз рӯйи маълумотҳои расмӣ, дар маросими дафни Клара Сеткин, шаш ҳазор нафар иштирок карданд. Хокистари ҷасади Клара Сеткинро дар кӯзачае гирифта, дар девори Кремли Майдони сурхи шаҳри Маскав гузоштанд. Ҳамин тавр номи Клара Сеткин ҳамчун рамзи зани озодихоҳ ва ҳақталаб барои ҳуқуқу озодиҳои занони ҷаҳон барои ҳамеша, дар саҳифаи таърихи ҷаҳонӣ сабт гардид. Маводи мазкур дар арафаи фарорасии яке аз идҳои бисёр ҳам арзишманд барои ҳамаи мо, иди Моларон, нашр мегардад, аз фурсати муносиб истифода намуда, тамоми модарони ватани азизамон Тоҷикистонро сидқан табрику таҳният гуфта, ба онҳо тани сиҳату хотири ҷамъ таманно менамоям. Бигузор фазои орому осудаи ватанамон абадан пойдор бошад. А. Мирзозода – мушовири директори Маркази исломшиносӣ дар назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон

Модар калимаест, ки аз шунидани он ба дили кас шодию сурур ва зебогию меҳрубони ворид мешавад. Олиҳаест, ки дар ҳама давру замон аз ҳурмату эҳтиром бархӯрдор буд. Тамоми олимону донишмандон ва бузургони илму хирад модарро ҳамчун офаридгор ва давомдиҳандаи насли башар дониста, ба ҷасорату шуҷоаташ ва меҳрубонию заҳматҳояш баҳои баланд додаанд. Император ва сипаҳсолори бузурги фаронсавӣ Наполеон Бонапарт барҳақ иброз доштааст, ки “ Модар ба як даст гавҳора ва бо дасти дигар сайёраро такон медиҳад”. Дар миёни мардуми Чин зарбулмасале ҳаст, ки дар дунё зани зишт вуҷуд надорад. Яъне онҳо дар чеҳраи зан танҳо зебогиро мебинанд. Файласуфи бузурги Юнони қадим Суқрот чунин гуфтааст: “Бо падару модари худ чунон рафтор кун, ки аз фарзандони худ таваққуъ дорӣ”. Воқеан тамоми мавҷудоти рӯи олам назди бузургии модар сар фуруд овардаанд ва қаҳрамониашро дар зиндагӣ нотакрор донистаанд. Вақте тифл ба дунё меояд тарбияи ӯ аз модар оғоз мешавад ва ба кадом қуллаҳо мерасад аз саҳми модар вобаста мебошад. Модар қаҳрамонест, ки қаҳрамононро тарбия намудааст, олимону донишмандонро роҳнамоӣ намудааст ва бузургтар аз ҳама модарест, пайғамбаронро ба дунё овардааст. Дини ислом низ нисбат ба эҳтироми модар ва волидайн мақоми хос гузоштааст. Қуръони Карим, ки сарчашмаи асосии дини ислом мебошад, яке аз сураҳои он ба зан бахшида шудааст. Паёмбар (с) гуфтаанд: “Ризоияти Худованд дар ризоияти падару модар ва хашми ӯ дар хашми онҳост”. Яке аз шоистатарин амале, ки инсон бояд ба он диққат диҳад ин эҳтиром ва ҳаққи падару модар мебошад. Президенти кишвари азизамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар васфи зан – модар чунин иброз доштаанд: “Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс дар зиндагии ҳар як инсон аст. Ҳеҷ қувва ва ҳеҷ сарват наметавонад меҳрубониву муҳаббати модарро иваз намояд. Зан – модар чароғи хонадон. Пояи давлат ва офарандаи ҳаёт аст”. Пешвои миллат бузургии зан – модарро ба инобат гирифта, ӯро ҳамчун эҳёкунандаву нигоҳдоранда ва посдорандаи анъанаҳои миллӣ донистааст. Имрӯзҳо фаъолияти занону модарони тоҷик дар ҳама соҳаҳои ҳаёти ҷомеа дида мешавад ва дастгирии Ҳукумату давлат мебошад, ки ба мо занон чунин шароитҳо муҳайё шудааст. СММ доир ба ҳуқуқҳои занон ва мавқеи онҳо дар ҷомеа 18-декабри соли 1979 Конвенсия қабул намуд ва ин Конвенсия 3-сентябри соли 1981 дар эътибор даромадааст. Конвенсия дар бораи барҳам додани тамоми шаклҳои табъиз нисбати занон бахшида шудааст. Ин Конвенсия аз дебоча, 6-қисмат ва 30-модда иборат буда, ҳар як қисм ба масъалаи муҳиме нисбати некӯаҳволии ҳайёти занон бахшида шуда аст. Мақсади асосии Конвенсияи СММ дар ҳамаи кишварҳои ҷаҳон баробарии ҳуқуқҳои занон бо мардҳо буд. Дар интихобот ва дигар корҳои ҷамъиятию сиёсӣ баробар иштирок намудан аст. Масъалаи баробарҳуқуқии занон бо мардон дар дигар санадҳои муҳими байналмилалӣ инъикос гардидааст. Имрӯзҳо мақоми зан дар ҷомеа бисёр баланд мебошад. Дар урфият гуфтаанд, ки “Зан чароғи хонадон аст”. Дар ин ҳикмат маънии бузурги фалсафӣ иниҳон буда, он мақоми занро дар оила баён месозад. Дар баробари пешрафти инсоният ва барпо гардидани форматсияҳои ҷамъиятӣ мақоми роҳбарӣ дар оила ҳамчун ҷузъи ҷомеа ба зан тааллуқ дошт, ки он марҳилаи “Модаршоҳӣ” ном дошт. Дар анъанаҳои фарҳангии халқи тоҷик зан аз ҳурмату эҳтиром бархӯрдор буд. Махсусан дар адабиёт нақши ӯ ҳамчун модар ва ҳимоятгари ободии хона тараннум карда мешавад. Қонунгузорӣ оид ба ин масъала диққати ҷиддӣ медиҳад: Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон медорад: “Давлат оиларо ҳамчун асоси ҷомеа ҳимоя мекунад. Ҳар кас ҳуқуқи ташкили оиларо дорад. Мардон ва занон, ки ба синни никоҳ расидаанд, метавонанд оила бунёд намоянд. Дар оиладорӣ ва бекор кардани ақди никоҳ зану шавҳар баробарҳуқуқанд”. Давлат мақоми махсуси занро дар оила ва ҷомеа баён доштааст. Ба ин меъёри конститутсионӣ “модару кӯдак таҳти ҳимоя ва ғамхории махсуси давлат қарор доранд”. Давлат ба модарон имтиёзҳои зиёд додааст. Зан ҳамчун узви комилҳуқуқи ҷомеаи мо дар баробари мардон бояд тамоми имкониятҳоро баҳри иштирок дар ҳаёти сиёсии мамлакат дошта бошад. Муҳтарам Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Пешвои миллат низ ба масъалаи таҳсилу донишомӯзӣ ва касбомӯзии занон ҳамеша таъқид менамоянд. Занону модарони тоҷик дар таърихи миллати тоҷик бисёр саҳми бузург гузоштаанд. Онҳо фарзандонеро чун Саъдию Ҳофиз, Рӯдакиву Фирдавсӣ ва Айниву Бобоҷон Ғафуров тарбия намудаанд, ки ин чеҳраҳои мондагор ба халқу миллати тоҷик хидмат намуда, таъриху фарҳанги тоҷиконро ба ҷаҳониён муаррифӣ намудаанд ва номи некашон ҳаргиз фаромўш нахоҳад шуд. Пешвои миллат дар ҳама суҳбату вохӯриҳои худ нақши занону модаронро муҳим арзёбӣ намуда, чунин гуфтаанд: “Бовар дорам, ки бонувону занон ва модарону духтарони азизи мо дар амалисозии талаботу муқаррароти қонунҳои миллӣ, пешгирӣ кардани бегонапарастӣ, аз ҷумла сару либос ва ойинҳои барои мардуми мо бегона, ба камол расонидани наслҳои солим, таҳкими сулҳу субот дар ҷомеа, пешрафти давлат ва ободии Ватан минбаъд низ саҳми арзишманди худро мегузоранд”. Аз ин суханон чунин хулоса кардан мумкин аст, ки Пешвои миллат ба нерӯи зан-модари тоҷик боварии комил доранд ва нақши онҳоро дар рушди давлатдорӣ муҳим меҳисобанд. Агар Пешвои муаззами миллат ба зан-модари тоҷик ҳамчун неруи қудратманд ва боирода боварӣ доранд, пас месазад мо ҳар як зан ва бонуи тоҷик дар ҳифзу посдории арзишҳои милливу таърихӣ саҳмгузор бошем ва барои пойдории анъанаву суннатҳои созандаи миллатамон саъю талош варзем. Шарифова С. – сармутахассиси шуъбаи пажӯҳиши маъхазҳои исломӣ

Ҳамаи динҳо ба эҳтиром, муҳаббат ва ғамхорӣ нисбат ба модар аҳамияти махсус медиҳанд. Модар на танҳо шахсе аст, ки фарзандро ба дунё меорад, балки шахсияти муҳими тарбиявӣ, маънавӣ ва иҷтимоӣ мебошад. Дар динҳои гуногун, мисли ислом, масеҳият, яҳудият, буддоия, ҳиндуия ва дигар анъанаҳои динӣ, таълимоти махсус дар бораи эҳтироми модар ва муносибати нек ба ӯ вуҷуд дорад. Мавриди зикр аст, ки модар дар ислом на танҳо шахсияти оилавӣ, балки шахсияти муқаддас ва муҳтарами маънавӣ мебошад. Ислом модарро бо эҳтиром ва муҳаббат ба фарзандонаш муаррифӣ мекунад. Қуръон ва аҳодис на танҳо мавзӯъҳои ахлоқӣ, балки муфассал ба нақши модар дар ҷомеа ва муносибатҳо бо фарзанд таъкид мекунанд. Модар ҳамчун шахсияти муҳтарам дар ислом, намунаи муҳаббат, сабр ва асоси ҳаёти инсон дар ислом нақши бузург дорад. Дар Қуръон ва дар аҳодиси Паёмбар (с) модарро ҳамчун шахси наздиктарин ва муҳтарамтарин барои фарзандон муаррифӣ мекунанд. Дар ислом модар на танҳо барои фарзанде, ки ба ӯ ғамхорӣ мекунад, муҳаббат дорад, балки ҳамчун рамзи меҳру муҳаббат ва сабр дар ҷомеа ҳам арҷманд аст. Ислом таваҷҷӯҳ ва эҳтироми хоса ба модарро таъкид мекунад. Яке аз маъруфтарин аҳодисе, ки қадри модарро таъкид мекунад, чунин аст: “Ҷаннат зери пои модар аст.” (Саҳеҳ, Муслим). Ин ибора маънои онро дорад, ки фарзанд барои ба даст овардани ризои Худо ва ҷаннат, бояд модарро эҳтиром кунад ва ба ӯ некӣ кунад. Модар дар ислом рамзи меҳру муҳаббат ва сабр мебошад. Ҳар як модар дар давраи ҳомилагӣ, таваллуд ва тарбияи фарзанд бо меҳру ғамхории беандоза ва сабрро нишон медиҳад. Мусалмонон бояд ин эҳсосоти пурқиматро қадр кунанд. Эҳтиром ва қадри модар дар Қуръон бисёр ҷидди таъкид мешавад. Қуръон ба нақши модар дар ҳаёти фарзанд ва аҳамияти он дар тарбияи ахлоқӣ ва маънавии фарзандон диққат додааст. Дар оятҳои гуногуни Қуръон ба қадри модар ва масъулияти фарзандон нисбат ба модарон таъкид мешавад. Оятҳои Қуръон дар бораи Модар чунин баён шудааст. Дар ояти 23 ва 24 сураи “Исро” омадааст: “Ва сазовори меҳрубонӣ ва некӯкорӣ ба онҳо модар аст, ки ӯ онҳоро дар ду соли синапарварӣ ба дунё овард. Аз ин рӯ, шукронаи ман ва модаратро кун, ва дар ҳаёт ба ман баргаштан аст.” Ин оят нишон медиҳад, ки модар нисбат ба фарзанд масъулияти зиёд дорад ва фарзанд бояд баробари кӯмак ва хизмат дар зиндагӣ ба ӯ эҳтиром ва шукрона кунад. Меҳри модар нисбати фарзанд беғараз ва комил аст. Модарон дар тарбияи фарзанд, нигоҳубин ва мушкилоти зиндагӣ сабр ва таҳаммулро нишон медиҳанд. Дар ислом сабр ҳамчун сифати муҳими маънавӣ ва ба даст овардани ризои Худо таълим дода шудааст. Модар дар ислом беш аз як шахси оила аст; ӯ пайванди муҳими ҷомеа мебошад. Қадр ва эҳтироми модар ҳамчун фарзанд дар тамоми аҳком ва ҳаёти иҷтимоӣ таъкид мешавад. Ҳамчунин қадри модар дар аҳодис ба таъкид зикр шудааст. Яке аз маъруфтарин аҳодисе, ки қадри модарро нишон медиҳад, ин аст. Пайғамбар (с ) фармуданд: “Як мардеро назди Паёмбар (с) оварда, вай пурсид, ки ман бояд ба кӣ бештар эҳтиром кунам? Паёмбар (с) ҷавоб доданд: “Модаратро.” Пурсид: “Пас аз ӯ?” Паёмбар (с) гуфтанд: “Модаратро.” Вай боз пурсид: “Пас аз ӯ?” Паёмбар (с) гуфтанд: “Модаратро.” Вай боз пурсид: “Пас аз ӯ?” ) гуфтанд: “Падаратро.” (Ривояти Бухорӣ ва Муслим) Ин аҳодис бисёр равшан нишон медиҳад, ки эҳтиром ва муҳаббат ба модар дар ислом ҳадди аксар аҳамият дорад. Паёмбар (с) се маротиба барои эҳтиром ба модар таъкид карданд, ки ин нишон медиҳад, ки модар мақоми хоса дар ислом дорад. Ҳамчунин дар дигар ҳадис Паёмбар (с) мефармоянд: “Се нафарро эҳтиром кун: Падар, Модар ва устод” (Саҳеҳ, Бухорӣ). Ин аҳодис нишон медиҳад, ки эҳтироми модар баробар бо эҳтироми падар ва устод аст, балки дар баъзе мавридҳо ҳатто афзалият дорад. Дар дигар аҳодис ҳам Паёмбар (с) бо ишора ба саҳимият ва ахлоқи модар чунин фармуданд: “Ҷаннат зери пойи модар аст.” (Саҳеҳ, Насоӣ) Ин аҳодис маънои онро дорад, ки баргузор кардани эътибори Худо ва роҳи дастрасӣ ба ҷаннат бо эҳтиром ба модар ва хизмати ба ӯ муваффақ мешавад. Қадри модар дар ҷомеа низ хелоҳам муҳим мебошад. Модар на танҳо оила, балки пойдевори ҷомеа мебошад. Модар фарзандонро тарбия мекунад, арзишҳои ахлоқиро таълим медиҳад ва ҷомеаро бо ахлоқи дуруст тақвият медиҳад. Модар ҳамчун омӯзгори аввалини фарзанд ва роҳнамои маънавӣ мебошад. Дар охир ҳаминро бояд қайд намуд, ки Модар дар ислом як шахсияти муқаддас ва муҳтарам аст. Қуръон ва аҳодис пайваста нақши модарро дар тарбияи ахлоқии фарзандон ва ҷомеа таъкид мекунанд. Модар як намунаи муҳаббат, сабр, хидмат ва ибодат ба Худо мебошад. Вай на танҳо шахсияти оила, балки шахсияти маънавӣ ва тарбиякунандаи фарзандон аст. Модар бояд бо муҳаббат ва эҳтиром баробар бо рисолат ва амали шукронаи фарзандон қадр шавад. Аммо оиди мақоми модар дар динҳои ҷаҳонӣ чунин иброз дошт, ки модар дар тамоми тамаддунҳо ва динҳои ҷаҳон ҳамчун шахсияти муқаддас ва муҳтарам шинохта мешавад. Аз ҷумла дар дини масеҳият модар ҷойгоҳи хеле баланд дорад. Китоби муқаддаси масеҳиён Библия фарзандонро ба эҳтироми модар ва падар фаро мехонад. Амри эҳтироми падару модар Дар яке аз аҳкоми машҳури Китоби Муқаддас гуфта шудааст: «Падари худ ва модари худро эҳтиром кун, то умрат дар рӯи замин дароз шавад.» (Китоби Хуруҷ 20:12) Ин амр яке аз Даҳ аҳком мебошад, ки дар дини масеҳият аҳамияти бузург дорад. Он фарзандонро вазифадор мекунад, ки ба падару модар, махсусан ба модар, эҳтиром ва муҳаббат нишон диҳанд. Дар масеҳият модари Марям ҷойгоҳи бисёр баланд дорад. Вай ҳамчун намунаи покӣ, сабр ва имон шинохта мешавад. Дар Инҷил гуфта мешавад: «Ҳама наслҳо маро хушбахт хоҳанд гуфт.» (Инҷил, Луқо 1:48) Марям ҳамчун модари муқаддас дар масеҳият эҳтироми бузург дорад ва дар бисёр анъанаҳои масеҳӣ ҳамчун рамзи модарӣ ва муҳаббати илоҳӣ ҳисобида мешавад. Яҳудият низ яке аз қадимтарин динҳои ҷаҳон мебошад ва дар таълимоти он ҳам модар ҷойгоҳи муҳим дорад. Дар китоби Таврот чунин гуфта шудааст: «Ҳар кас бояд аз модар ва падари худ эҳтиром намояд.» (Левит 19:3) Ин таълимот нишон медиҳад, ки эҳтироми модар як фарзи динӣ мебошад. Дар фарҳанги яҳудӣ модар ҳамчун нигоҳдорандаи дин ва анъана ҳисобида мешавад. Дар бисёр ҳолатҳо ҳатто ҳувияти динӣ аз модар муайян мешавад: агар модар яҳудӣ бошад, фарзанд низ яҳудӣ ҳисобида мешавад. Дар дини Ҳиндуия бошад модар яке аз муқаддастарин шахсиятҳо мебошад. Дар бисёр матнҳои динӣ ва фалсафии ҳиндуӣ модар ба дараҷаи

Наврӯзи бостонӣ яке аз куҳантарин ва маҳбубтарин ҷашнҳои фарҳанги ориёӣ-тоҷикӣ буда, он ҷашни сароғози баҳор, таҷаллигоҳи зеботарин чеҳраи табиат ва саршавии соли нави мардуми тоҷику порсизабони олам мебошад. Наврӯз дар луғатҳо ба маънои рӯзи нав ва тоза, рӯзи нахустин, аввали рӯзҳои сол, яъне рӯзе ки соли нав аз он оғоз мегардад омадааст. Ин ҷашн таърихи зиёда аз сеҳазорсола дошта, куҳантарин ва дерпойтарин ҷашни миллии мардумони ориёитабор маҳсуб гашта, инъикоскунандаи таърихи маданият ва оини миллии мо ба шумор меравад. Аз қадимулайём гузаштагони мо ақида доштанд, ки ҳар касе Наврўзро ҷашн гирад, ба хуррамӣ пайвандад ва то Наврўзи нав умри хеш ба шодмонӣ гузаронад. Наврўз рўзи эътидоли баҳорӣ – рўзи баробаршавии шабу рўз, аз нав зинда гаштани табиат, рўзи ба бурҷи Ҳамал расидани Офтоб аст. Бо омадани Наврўз табиат қолини мунаққаш аз гулҳои баҳориро ба мисли чакани зебосанамони диёри биҳиштосои мо ба бар мекунад. Лолаву ёсуман ва дигар гулҳои наврўзӣ гўиё бар як пой рост истода, бо замзамаҳои оҳанги нафиси боди баҳорӣ ба рақс медароянд: Рўзест, ки дар умр наёбанд чунин рўз, Солест, ки дар умр наёбанд чунин сол. Эй рўз, чӣ рўзӣ ту бад ин зиннату ин зеб, К-аз зиннату зеби ту дигар шуд ҳама аҳвол. Донишманд ва олими қарни даҳум Абурайҳони Берунӣ дар «Осору-л-боқия»-и хеш чунин зикр намудааст: «Овардаанд, ки дар Наврўз ҷоме пур аз ҳалво бар Пайғамбар (с) ҳадя оварданд. Он Ҳазрат пурсид: «Ин чист?» Гуфтанд: «Имрўз рўзи Наврўз аст». Пурсид: «Наврўз чист?» Гуфтанд: «Иди бузурги эрониён аст». Фармуд: «Оре, дар ин рўз буд, ки Худованд Аскараро зинда кард». Пурсиданд: «Аскара чист?». Фармуд: «Аскара ҳазорон мардуме буданд, ки аз тарси марг тарки диёр карда, сар ба биёбон ниҳоданд ва Худованд бар онон фармуд: «Бимиред! Пас мурданд. Пас ононро зинда кард ва абрҳоро амр фармуд, ки бар онон биборанд. Он гоҳ (Расули акрам (с) аз ҳалво тановул кард) ва фармуд: «Кош ҳар рўз барои мо Наврўз буд». Аз ин ҷо суннати об пошидан дар Наврўз ривоҷ ёфтааст. Ҳамчунин бояд зикр кард, ки дар адабиёти наврўзӣ мувофиқи иттилои Абурайҳони Берунӣ, фикри дигаре низ вуҷуд дорад, ки тибқи он гўё дар Басра вабое падид омад ва ҳамаи сокинони он ҷо фавтиданд. Чун аввали Фарвардин расид, Худованд бороне бар эшон биборид ва ононро зинда кард, эшон ба масокини худ баргаштанд. Пас подшоҳи замон гуфт: «Ин Наврўз аст». Дар натиҷа ин рўз ба Наврўз ном баровард ва мардум онро муборак шумориданд. Дар китоби мазкур Абурайҳони Берунӣ аз забони Алӣ бинни Яҳё чунин нигориштааст: «Рӯзи Наврӯз ягона рӯзест, ки тағйирнопазир аст» ва дар китоби дигари худ «Ал-тафҳим» зикр намудааст: «Нахустин рӯз аст аз Фарвардинмоҳ ва аз ин ҷиҳат рӯзи нав карданд, зеро ки нишони соли нав аст». Наврўз қадимтарин дар ҷаҳон ҷашни куҳану бостонӣ ва фархундаи фарвардин буда, эҳёгари табиат ва паёмовари ваҳдату муҳаббат, покию садоқат ва зебоию садоқат мебошад. Дар ин ид дехқонон ба киштукори саҳроӣ мебароянд. Маҳз маҳсули меҳнати деҳқон аст, ки мардум ба хотири ҷамъ ва осоишта умр ба сар мебаранд: Ҷаҳонро хуррамӣ аз деҳқон аст, Аз ў гаҳ заръ гоҳе бўстон аст. Муносибат ба ин иди баҳор дар ҳар ҷо гуногун аст. Ҷашнгирии ин иди баҳор дар даврони шўравӣ манъ буд, зеро Наврўзро иди динӣ меҳисобиданд. Бояд хотиррасон намоем, ки иди Наврўз ва дини ислом ду чизи аз ҳамдигар ҷудо буда, омехта кардани онҳо ба ҳамдигар ноҷоиз мебошад ва метавонад боиси сар задани нофаҳмиҳо гардад. Дар ин маврид Пешвои муаззами миллат хело ба маврид таъкид намудаанд: “То замони интишори ислом гузаштагони халқи тоҷик низ дорои фарҳангу тамаддун, дину оини бостонӣ ва соҳибкитоб буданд. Бинобар ин, мо имрўз набояд ба саҳифаҳои заррини таърихи чандинҳазорсолаи миллати худ аз рўи таассуб ё ноогоҳии динӣ хати батлон кашем ва таърихи гузаштаи халқи хешро инкор созем. Чунонки мушоҳида мегардад, баъзеҳо арзишҳои бузурги ахлоқиву маънавии миллиро, ки дар ташаккул ва рушди фарҳанги мардумӣ то имрўз нақши муайянкунанда мебозанд, нодида гирифта, мехоҳанд онҳоро ба арзишҳои динӣ муқобил гузоранд. Муаллифони чунин мавод набояд фаромўш кунанд, ки баръакс Наврўз яке аз ҷашнҳои воқеан ва табиатан милливу мардумии мост ва бо ягон дину мазҳаб муносибат надорад”. Дар ин ҷо ба як нуктаи муҳим бояд ишора намуд, ки Алӣ ибни Абутолиб ва Абдуллоҳ ибни Аббос, ки ба иттифоқи тамоми мазоҳиби исломӣ яке аз фақеҳтаринҳо буданд, ҷашнгирии Наврўзро манъ накарданд, ҳол он ки ин саҳобаҳо дину диндориро аз урфу одат беҳтару бештар фарқ карда метавонистанд. Мувофиқи ақидаи исломӣ ҳар рӯзе, ки дар он некӣ бошад, он рӯз барои мусулмон рўзи муборак ва нек аст. Дар ин ҷо мисоле овардан бамаврид аст, ки аз ибтидои зуҳури ислом то ба ҳол тамоми давлатҳои исломӣ рӯзҳои хосеро ҷашн мегиранд, ба монанди рӯзи истиқлол, рӯзи ғалаба ва ғайра. Ҳеҷ касе ин рӯзҳоро маҳкум намекунад, баръакс онро ҷашн мегиранд ва фархунда медонанд. Наврӯз низ ҳамчун падидаи зиндашавии замин аз қадимулайём ҷашн гирифта мешавад. Он нафароне, ки эрод мегиранд ва даъво доранд, ки Наврўз яке аз идҳои маҷусиҳост, хато мекунанд. Зеро, таърих исбот намудааст, ки Наврӯз ба ҳеҷ як дине марбут намебошад. Дар Афғонистон бошад толибон Наврўзро оини зардуштӣ ҳисобида, қатъиян ба ҷашнгирии он иҷозат намедиҳанд. Курдҳои Ироқу Туркияю Эрону Гурҷистон, ки аз насли ориёитаборон мебошанд, ин идро бо тантанаҳои назаррас, ҳамчун иди Наврўз, ҷашн мегиранд. Дар Ҷумҳурии Сурияи Араб то солҳои 2010 ҷашнгирии ин ид расман манъ шуда буд ва 21 мартро ҳамчун “Рўзи модар” қайд мекарданд, ҳоло бошад, ҷашнгирии Наврўз 21 март дар Сурия иди расмӣ эълон гардид. Тантанаҳои наврўзӣ бо рақсҳои “дабка”-и курдӣ дар шаҳрҳои Киркук, Мосул, Сулаймонияи Ҷумҳурии Ироқ аз қадимулайём то ба имрўз идома доранд. Дар Эрону Озарбойҷон ва ҷумҳуриҳои Осиёи Марказӣ ҷашнгирии ин рўз шукуҳу шаҳомати хешро дорост. Дар шаҳри Лос-Анҷелеси ИМА, ки тақрибан наздики 2 млн эронитабор дар он ҷо умр ба сар мебаранд (бо иҷозати расмии ҳокимони шаҳр) ҳамасола дар майдонҳои муайяншуда ин идро ҷашн мегиранд. Дар шаҳру ноҳияҳои Федератсияи Русия ин идро ҳамватанони дар он ҷо будаи мо барои эҳтиром гузоштан ба арзишҳои фарҳангӣ ва ҳифзи ҳувияти миллӣ низ қайд намуда, бо ин восита маданияту урфу оини миллии куҳанбунёди моро ба ҷаҳониён муаррифӣ менамоянд. Лозим ба ёдоварӣ аст, ки бо ташаббус ва иқдомоти пайгиронаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва дастгирии сарони кишварҳои