Мақола

Таҳдиди ифротгароии хушунатомез ба ҳувийяти фарҳангӣ ва миллӣ (ДАВОМ ДОРАД)

Ташаккули равандҳои ҷаҳонишавӣ дар бахшҳои гуногуни ҳаёти ҷамъиятии замони муосир, аз як ҷониб, ривоҷи рӯйафзуни падидаҳои номатлуби хусусияти ифротӣ, аз ҷумла ифротгароии динӣ дошта, ба ҳувийяти фарҳангию миллӣ ва истиқлолияти давлатии миллатҳо, бахусус миллатҳои рушдкунандаю қафомонда, метавонад таҳдид намояд. Қудратҳои ҷаҳонӣ ва минтақавӣ мекӯшанд аз ин равандҳо ба манфиатҳои хеш истифода баранд, то ки ин кишварҳо дар ҳолати бозмондагӣ қарор дошта, аз нигоҳи иқтисодӣ ва сиёсӣ ба ин қудратҳо вобаста боқӣ монанд.

Феноменология-қисми муҳими диншиносии муосир

Феноменология-қисми муҳими диншиносии муосир

Истиқлол ва ҳикмати давлатдорӣ (Ба сиюмин солгарди давлатдории навини тоҷикон)

Қисми II.

Дар воқеъ, муҳимтарин вазифаи мо  имрӯз расидан ба қадри ҳамин истиқлолият, гиромидошти соҳибихтиёрии давлатӣ,  ҳифзи дастовардҳо ва шукргузорӣ аз ҳамин неъмат ва паёомадҳои неки он аст. Хазинаи маърифати инсонӣ бо ҳама навъи таълимоташ, чи даҳрию чи динӣ, чи дунявию  чи уқбоӣ расидан ба қадри неъмат, шукргузорӣ  аз онро амали нек, собитшуда  ва созандаи инсонӣ шинохтаанд.   Мавлоно Румӣ ба ин маънӣ гуфтаанд:

 Шукри неъмат, неъматат афзун кунад, 

 Куфри неъмат аз кафат берун кунад. 

Ҳикояҳои омӯзанда аз «Маснавии Маънавӣ»-и Мавлавӣ ТАДБИРИ АЁЗ ВА АҚЛИ СЕ АМИР

Аёз назди султон Маҳмуд бисёр азизу муҳтарам буд. Ӯро он кадар дӯст медошт, ки ҳуқуқи (маоши) вайро се баробари дигар амирон мепардохт. Амирони султон хамвора ба Аёз ҳасад меварзиданд ва дар дил аз ин рафтори султон нохушнуд буданд. Саранҷом рӯзе забон ба сухан кушоданд ва ба султон гуфтанд: -Ӯ, ки ақли се нафарро надорад, чаро ҳуқуқи се танро ба ӯ медиҳӣ?

Чун амирон аз ҳасад ҷӯшон шуданд,

Оқибат бар шоҳи худ таъна заданд.

К-ин Аёзи ту надорад се хирад,

Ҷомагии се амир ӯ чун хӯрад?

Охирин мех бар ин тобут

Саранҷом ғарбиҳо пас аз ҳузури 20 сола, Афғонистонро тарк карданд. Дунболаи онҳо Ашраф Ғанӣ ва дору дастаҳояш фирор карданд ва раҳбарони сиёсӣ низ гурехтанд. Кори хубе карданд ва дар ҳеҷ кадом зараре ва зиёне мутаваҷҷеҳи кишвар ва мардум нахоҳад шуд.

ҶОЙГОҲИ МАЪЮБОН ДАР ИСЛОМ

Аслан дар ҷомеаи мо нисбати он нафароне, ки ягон нуқс ё иллат доранд, маъюб гуфта, мешавад, ки аз нуқтаи назари забоншиносӣ он қадар созгор нест, зеро маъюб вожаи арабӣ буда, нисбати шахсе, ки ягон айб дорад, гуфта мешавад, аммо иллат доштан айб нест, зеро ин иллат бо хости худи инсон ба вуқӯъ напайвастааст. Инчунин дар баъзе ҷойҳо нисбати ин тоифа шахсони дорои имконияташон маҳдуд гуфта мешавад. Ин мафҳум низ бо сабаб мавриди писанди банда нест. Аввал ин ки хело дароз аст ва дуюм ин ки дар ҷомеа имкониятҳои ин тоифа хело фарох аст.

Аз таърихи ҳамзистии адёну мазоҳиб дар Осиёи Марказӣ

Ҷаҳони ноороми имрӯза ва равандҳои хатарзое чун ифротгароиву терроризм башариятро беш аз ҳар вақти дигар ба андешаву тааммул водор сохтааст. Зеро агар ба ин дардҳои ҷомеа ва равнадҳои носолиму сӯзанда даво бахшида нашавад, метавонад дар дарозмуддат тамоми тамаддуни ҷаҳониро нобуд созад. Бесабаб нест, ки ҳар рӯз дар гӯшаву канори олам садҳо конференсияву ҳамоиш ва мизи гирду вохурӣ барпо мешавад, ки ҳадафи ҳамаи ин тадбирҳо ҷустани роҳи наҷот ва сомон бахшидан ба рӯзгори ошуфтаи аҳли ҷаҳон аст.

Истиқлол ва ҳикмати давлатдорӣ (Ба сиюмин солгарди давлатдории навини тоҷикон)

Қисми I.

 Шукри неъмат неъматат афзун кунад, 

 Куфри неъмат аз кафат берун кунад.

Мавлонои Балхӣ

 

Страницы

Яндекс.Метрика