ГУЛШАНИ АДАБ

ҲУРМАТИ ПАДАРУ МОДАР!

Ба пирӣ хидмати модар, падар кун,
Ҷавонию ҷунун аз сар бадар кун!

Мазан таъна бар эшон аз дили сер,
Ки дигар ёбӣ замон, гардӣ ту ҳам пир.

Ки парвардаст модар дар канорат,
Падар буд солҳо тимордорат.

Биҷӯ дилшон ба хулқу хубрӯӣ,
Ки ин аст, эй бародар, некхӯӣ.

✍️ НОСИРИ ХУСРАВ.

Шуъбаи иттилоот ва ташхиси диншиносӣ

ҲИКОЯТ

Овардаанд, ки подшоҳ Қубод рӯзе дар шикор аз лашкар ҷудо афтод ва ҳаво гарм шуду ӯ аз ташнагӣ бетоқат гашт. Ҳар тараф менигарист ва сояву сарчашмае металабид. Ногоҳ аз дур сиёҳие намуд ва маркаб бад-он тараф ронд. Хаймаи кӯҳнае дид дар миёни бодия зада ва пиразане бо духтари худ дар сояи он нишаста. Чун Қубод бирасид, он зан аз хайма берун давид ва инони маркабашро гирифта фуруд овард ва моҳазаре, ки дошт, ҳозир кард. Қубод таоме хӯрд ва обе биёшомид. Хоб бар ӯ ғалаба кард ва лаҳзае биёромид.

ҚАСИДАИ ШИКОЯТ АЗ ПИРӢ

❗Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд,
Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд.
Сапеди симрада буду дурру марҷон буд,
Ситораи саҳарӣ буду қатра борон буд!
Яке намонд кунун з-он ҳама, бисуду бирехт
Чӣ наҳс буд, ҳамоно ки наҳси Кайвон буд!
На наҳси Кайвон буду на рӯзгори дароз,
Чӣ буд? Ман-т бигӯям: қазои Яздон буд.
Ҷаҳон ҳамеша чу чашмест гирди гардон аст,
Ҳамеша то бувад ойин-ш, гирд гардон буд.
Ҳамон, ки дармон бошад, ба ҷойи дард шавад
Ва боз дард ҳамон, к-аз нахуст дармон буд.

СУХАНОНИ ҲИКМАТАНГЕЗ АЗ МУҲАММАД ҲИҶОЗӢ

1. Ба ақл зиндагӣ кунему бо дил хуш бошем.

2. Барои фикр кардан бояд аввал дилро аз кинаю бадӣ пок кард.

3. Бинои зиндагӣ бар тақлид аст, аммо ҳунарманд бояд аз тақлид бипарҳезад.

4. Танҳо зане, ки озор намерасонад, модар аст.

5. Ақли ноқис аст, ки миёнаи дилҳоро ба ҳам мезанад.

6. Агар ақл комил шуд, дил бад-ў таслим мешавад.

7. Ҳар кас метавонад ҳар рўз худро беҳтар аз дирўз бисозад.

8. Агар бояд рашк бурд, ба касе рашк бибарем, ки хушбахт аст.

9. Ҳар ҷо ду нафар бошанд, яке ҳоким аст, дигаре маҳкум.

ҲАР КАС ҶАВҲАРИ ИЛМ АСТ, ВОЛОГАВҲАР АСТ

ДАР ВАСФИ ҲАЁТ, ЗИНДАГӢ

Бирав, зи таҷрибаи рӯзгор баҳра бигир,
Ки баҳри дафъи ҳаводис туро ба кор ояд.
АБӮАБДУЛЛОҲИ РӮДАКӢ

Фурсати умр азиз аст, азизаш дорӣ,
Ҳар нафас гавҳари ноёб, ту арзон мафурӯш.

☆☆☆☆☆

В-ин мулки ҷаҳон ба кас намонад ҷовид,
Рафтанду равему боз оянду раванд.
УМАРИ ХАЙЁМ

Насиҳатат кунамат бишнаву баҳона магир,
Ҳар он чи носеҳи мушфиқ бигӯядат, бипазир!
САЪДИИ ШЕРОЗӢ

ҲАСАД АМАЛИ НЕКИ ИНСОНРО МЕХӮРАД !

Ривоят шудааст, ки Шайтон ба даргоҳи Фиръавн омад ва дарро кӯбид.
Фиръавн пурсид: Кӯбандаи дар кист?
Шайтон гуфт: Агар Худо бошӣ, пас бояд донӣ, ки пӯшти дар кист.
Фиръавн гуфт: Эй малъун, ворид шав.
Шайтон гуфт: Малъуне бар малъуне ворид мешавад, пас дохил шуд.
Фиръавн аз ӯ пурсид: Чаро бар Одам саҷда накардӣ, то аз даргоҳи Худо ронда намешудӣ ва мавриди лаънаташ қарор намегирифтӣ?
Шайтон дар ҷавоб гуфт: Чунки монанди ту дар салби Одам будам.
Фиръавн пурсид: Оё бадтар аз ману ту касе дар рӯи замин ҳаст?

Қиссаи аспи Абуалӣ Сино...

Нақл аст, ки шайх Абуалӣ Сино вақте аз сафараш ба ҷое расид, аспашро ба дарахте баст ва коҳ пеши ӯ рехт ва суфрае пеши худ боз кард то чизе бихурад. Рустоии харсавор онҷо расид. Аз хараш фуруд омад ва хари худро дар паҳлуи аспи Абуалӣ Сино баст то дар хурдани коҳ шарики ӯ шавад ва худ рӯй бар шайх ниҳод то бар сари суфраи ӯ нишинад.
Шайх гуфт: -Харатро дар паҳлуи апси ман набанд, ки ҳамин дам лагад бизанад ва пояш бишканад.
Рустоӣ он суханро нашунид ва бо шайх ба нон хурдан шуруъ кард.
Ногаҳон асп лагаде зад.
Рустоӣ гуфт: Аспи ту хари маро ланг кард.

Абӯмашъари Балхӣ фармуда!

Абӯмашъари Балхӣ фармуда!

Бар ман шаш чиз воҷиб аст:
Ду бар забон, ду бар тан ва ду бар дил.
Он чӣ, бар забон аст, зикри Худованд ва сухани нек.
Он чӣ, бар тан аст, тоати Аллоҳ ва ранҷи худ аз мардум бардоштан!
Ва он чӣ, бар дил аст, бузург доштани Ҳақ ва шафқат бар халқ!

Агар ба ҳаво парӣ, магас бошӣ!
Агар ба рӯи об равӣ, хас бошӣ!
Дил ба даст ор, то кас бошӣ!

✍ Хоҷа Абдуллоҳи Ансорӣ

Таҳиякунанда:
Абдуллоҳи Қодирӣ

Страницы

Яндекс.Метрика